Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Haha " klonk haar prettige lach, „ik doe hier

maar net of ik de baas ben, ik vind 't heerlijk in een anders huis den baas te spelen." Ze duwde lief koozend haar hand in die van mevrouw en ging tegenover haar zitten.

Mevrouw glimlachte. Ze vond 't zoo prettig, dat Hetty, als ze bij haar was, zoo aardig optrad, niet altijd alles vroeg, haar niet telkens beklaagde en zich zoo heelemaal thuis voelde.

'n Poos zwegen ze beiden.

Hetty was wees; ze had voor een paar jaar haar ouders verloren en was toen bij „tante" Maeser, de zuster van haar tweede moeder in huis gekomen. Tante was 'n goedhartig mensch, type van de gewone, domme dame; er op uit zooveel mogelijk kennissen te hebben, n.1. kennissen, die wat „rendeeren", van al hun doen en laten op de hoogte, en altijd vervuld met de tekortkomingen van dienstboden, naaisters en behangers.

Hetty was er niet ongelukkig en met haar makkelijk karakter kon ze het met tante, Koentje en de meisjes wel vinden, maar dat leven van bezig zijn in den zin van niet leeg zitten en meer niet, voldeed Hetty niet. Ze moest voelen, dat iemand haar noodig had, dat ze 'n ander van nut was.

Doordat de Maeser's familie van de Hartefelt's waren, was ze met deze in kennis gekomen. Hem had ze eerst heel aardig gevonden en haar vlug reparti en vroolijkheid hadden tot menige scherts met hem aanleiding gegeven. Maar toen ze hem meer zag. was die voortdurende hoffelijkheid en opgeschroefdheid haar gaan vervelen, ze ergerde zich aan het gemis van ernst en

Sluiten