Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zal je even brengen. — 't Is hoog tijd voor zoo'n kleine meid. Wil je Renier roepen, dat ze me naar bed helpt? en neem jij dan den brief mee."

„Melankoliek, Hetty?" vroeg meneer Hartefelt toen ze 'n poos naar buiten had staan turen naar de zwarte takken, druipende in den mist. „Gedrukt door 't weer? 't is ook ellendig, die sombere maanden — ik kan er niet tegen en ik begin pas te leven als de lamp opgaat.

„O nee!" zei ze levendig, „ik niet en ik wil ook niet onder den invloed van het donkere weer komen, dat zou in Holland niet bij te houden zijn. Bovendien — ik vind zelf 'n zekere charme in de triestige verlatenheid, die in dezen tijd over het landschap ligt."

„Nou — dan ben je knapper dan ik. Ga je mee uit? Voor mij heeft de stad meer charme. Het is zoo aardig nu al die dames te zien winkelen erg druk en gewichtig doende om zich 'n bekoorlijk wintertenue te veroveren." En Hetty ging mee, hoewel ze er niet de minste lust in had en niet laten kon zich te ergeren aan zijne verwaande manier van loopen met druk armgezwaai, de maag vooruit en z'n neus in de lucht.

Sinds eenige weken was Hetty nu bij de Hartefelt's. De kamer, vroeger door Willem gebruikt en sinds onveranderd gebleven, werd haar als zitkamer aangewezen, terwijl ze de slaapkamer deelde met mevrouw, opdat die altijd hulp bij de hand zou hebben.

Hetty had niet de minste notie van huishouding, maar ze zag er volstrekt niet tegenop het te leeren: alles wat nieuw was, vond ze heerlijk en door mevrouw werd ze in de geheimen ingewijd. Mevrouw, die lang-

Sluiten