Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En ik breidde beide mijn armen uit.

ik leek in mijn doodswaa een blanke bruid,

Een bruid die den „Liefste" reeds lang had gewacht, en 'k sprak zoo mystiek en zoo wonder-zacht:

„Jou heb ik zoo lief, zoo waarachtig en trouw, ik heb van mijn sterven zoo innig berouw.

Mijn ziel steeg tot God, en jou liet ik alleen,

je riep mij terug met je droevig geween,

Want méér dan de Hemelsche zaligheid heb ik jou lief, in der eeuwigheid!

„Hij" strekte naar mij zijne armen uit,

en fluisterde zacht: „mijn liefste, mijn bruid!"

I

Sluiten