Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mijn leed voor de gevoelens van den reinsten vrede. Ik voelde zoo, dat ik je hierover eens moest toespreken — Dwaas toch, veel meer verlangt mijn hart tot steun te zijn dan steun te ontvangen. Voor mijzelve verlang ik geen steun, als er in mijzelf strijd heerscht, weet ik dat ik dien toch niet anders uit kan vechten dan in de eenzaamheid. Mijn geloof heb ik, trots alles, niet verloren, en ik denk niet, dat het mij ooit begeven zal, al twijfel ik aan veel. Ik weet wel, dat dit bij jou heel anders is, je bent één groot twijfelen ....

't Is of in den laatsten tijd mijn geloof mij draagt over de puinhoopen van het oude heen, en mij brengt daar, waar een paradijs van nieuw gelooven te vinden is. Zóo lijkt het mij soms toe, want ik kan niet anders dan mijn intiemste wenschen en gedachten brengen voor de allerhoogste Macht."

Als Litha zoo'n brief kreeg, zoo'n heel ernstigen, lieven brief van Fré, dan was ze soms juist in een stemming tegenovergesteld aan die, waarin ze den hare geschreven had. Dan maakte Winifreds schrijven natuurlijk bijna geen indruk en ze volgde toch maar weer haar impulsies.

Doch later is haar wel geleerd hoe slecht het is dat te doen, en door wijde wouden van leed is zij moeten gaan, omdat ze toen zoo zich drijven liet op golven en stemmingen van gevoel.

Er was niets in dien tijd waar ze zich aan vastklampen kon, niets, heelemaal niets dan Wetenschap. En dat woog zoo bitter weinig op tegen haar intens voelen, in dien tijd zoo machtig in zijn eerste rijzing,

Sluiten