Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toch weerklonk dat niet in haar hart, maar ze wond zich op en misleidde zichzelve, uit angst te verliezen datgene, wat nog kon zijn in sommige oogenblikken iets dat zeker was te midden van al den twijfel, die het omringde.

Haar vriendin kon er geen vrede mee hebben; ze begreep wel dat dit kunstmatig aangekweekte passie was: „o, je bent nog te jong, Litha, mijn lieve, en de inzichten veranderen soms zóo in betrekkelijk korten tijd, dat, al heeft men nü iets vast besloten, men later daarop terug moet komen, omdat men er weer heel anders over denkt."

Maar Winifred was krachtig en zelfbewust, en Litha niet, die verzette zich altijd. Toch was ze niet hard voor haar en begreep haar soms. Zij ook had haar strijd, maar onderwierp zich, gelouterd door haar geloof, waar zij zoo innig over spreken kon.

Toen gebeurde datgene waardoor Litha zich ontworsteld heeft aan de banden die haar te verstikken dreigden. Die haar dwingen en neerdrukken wilden en beletten het groeien harer gedachten door ze beperkt te houden in engen kring, in een egoïst opgaan in zichzelf en haar eigen wording.

Want het vreeselijke, het pijnlijke van Litha's zielegroei is geweest, wat velen niet kennen en waaronder zij dus niet lijden — dat zij zichzelve observeerde altijd, haar eigen voelen ontleden en verklaren wilde, omdat ze zichzelve begrijpen en kennen wou. .. .

Dat zij voelde opstijgen wat zij haatte, wat niet mocht zijn in haar.

Dat zij zag het wassen harer neigingen naar alle rich-

Sluiten