Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woordde in dezen tijd. Ze droomde dan stil voor zich heen: „arme Wim, ik hoop zoo datje me vergeten zult, je hebt mij wèl veel pijn gedaan...."

Als er dan iets in haar fluisterde dat hij niet vergeten zou, dan stond ze resoluut op, rekte zich uit in haar volle jonge kracht, en sprak hartstochtelijk alsof ze hem voor zich zag: „dan moet je het maar overwinnen, worstel je vrij, ik kan je niet leiden, ik wil al dat verdriet niet hebben."

Wetenschap en Geloof vereenigd geven veel kracht, zijn een sterk richtsnoer voor een verlangende jonge ziel, die haar weg zelve wil afbakenen en moeilijke bergwegen beklimmen om te bereiken het Ideaal.

Dat heeft Litha ondervonden. En zij dankt het alleen aan de kracht, die dat jaar van eerlijk willen en arbeiden haar schonk, dat zij later heeft kunnen overwinnen het duister, dat nog eenmaal zijn schaduw wierp op haar pad.

Het was een wonder-gelukkige, krachtige tijd dien ze nu doorleefde.

Veel gedachtenwisseling met anderen, veel voelen van Schoonheid in natuur en leven, het rijzen van geloof na alle twijfelingen van vroeger, en het innige zich uiten voor Fré, die haar nu beter begreep, haar nu liever wilde volgen in haar denken dan vóór een jaar.

Zij vond wel dat er veel bekrompenheid was onder de menschen, en o, het deed pijn niet begrepen te worden in het verlangen naar het hooge, maar indien er dan ook weer éen was, die wel begrijpen kon, en

Sluiten