Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om zich te ontwikkelen even goed als de man, erkennen.

Dat had hij niet gedaan, nooit, ze hoorde nog zijn smadelijke woorden: „och kom, geleerde vrouwen, jawel, met kortgeknipt haar, 'n monocle en liefst 'n sigaret in haar mond, altijd met 'n korten fietsrok, nonchalant in alle bewegingen,.... ik ken dat!"

Ze had het werkelijk een afschrikkend voorbeeld gevonden toen. Ze wist niet, hoe onzinnig het was wat hij zei. En als ze nu soms zag een derzulken, dan herinnerde ze het zich even met een pijnlijk glimlachje, dat het toch niet alles goed was, en dat sommigen gingen vèr buiten haar waardigheid van vrouw-zijn en gansch vergaten hoe zwaar eene verantwoordelijkheid rust op de schouders dergenen, die gidsen willen zijn voor al de jonge levens die hen omringen.

In de drukke opeenvolging der jaren vol van mooi werk en hoog voelen kon ze een weinig gaan vergeten de smart, die gedreigd had een obsessie van haar leven te worden. Wèl waren ze er toch nog altijd, de momenten van het zich-herinneren, waarin de pijn heel bitter was en heel diep, — het leed om dat plotseling gebluscht-zijn der vlam van adoratie in haar ziel. Die adoratie was geweest liefde, die niet kon overgedragen worden in de realiteit.

Toch had die haar geschonken de oogenblikken van zielsinnigst voelen, en wist zij, dat nooit weer datzelfde terugkeeren zou. Zij zou het gevonden hebben een ontheiliging van wat hooge schoonheid was geweest in het verledene. En ze voelde ook heel goed,

Sluiten