Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

me goed. Maar toch is zij nummer één bij hem, en ik niet!

De tranen vloeiden rijkelijker en ze voelde zich erg ongelukkig. O Henk, o Henk, als je eens wist, hoe 'k gehoopt had, dat je een kleine „Annie" wou hebben — en dat 't nu weer Lize zijn moet!

Ze nam een portret van haar bureautje en keek 't lang en zacht aan. Toen kuste ze 't, en zette het voor zich op tafel. „Harry, mijn eigen zoete Harry, waarom ben je zoo voor me? Hou je dan niet 't meeste,'t allermeeste op de wereld van je vrouwtje, zooals ik van jou hou? O, waarom staat je zuster toch tusschen ons, waarom, waarom ?"

Ineens richtte ze zich op, streek de haren uit de oogen en zette 't portret op z'n plaats.

„Kom, laat 'k er maar niet meer aan denken — als

hij me alles nahield, wat ik al tegen hem had gezegd

'k zal nu toch eens echt ernstig probeeren niet meer zoo op te vliegen — want dat 's zeker, Lize zou zulke dingen niet tegen haar man zeggen."

Ze deed de porte-brisée open, stak in de andere, Henks kamer, 't licht aan en draaide 't in de huiskamer uit. Annie was soms zuinig.

De tafel was daar al gedekt, dat had ze gedaan vóór Henk thuiskwam.

Anders zaten ze 's avonds altijd in zijn kamer, want de huiskamer werd ook voor „best" gebruikt; maar ze had tegen 'm gezegd, dat ze nu vanavond eens in de huiskamer zouden zitten, omdat 't Oudejaar was en dat de deuren, och, zoo maar, toebleven. Ze had dan om half twaalf met trots de porte-brisée willen openschuiven,

Sluiten