Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

juffrouw moest. Het Bestuur had bezigheden, maar over 'n kwartiertje zou het haar kunnen ontvangen.

Na 'n tien minuten wachtens op den ijzeren bank in de gang, kon ze binnen komen.

Aan een groene tafel zat Lion Cohen de voorzitter, aan zijne rechterhand de secretaris. Vraag, wat er van haar believen was.

Staande voor de tafel verhaalde zij hoe Salomon was de kostwinner der kleine familie. Als hij geen werk kon bekomen, zouden ze honger moeten lijden een vol jaar, en hij was toch altijd 'n goed lid geweest van de Unie en had altijd trouw afgedragen.

„Ja juffrouw" hernam de Voorzitter, „het spijt ons ook. I begrijpt, dat we er niet licht toe overgaan iemand aan den dijk te zetten. Maar het vergrijp, waaraan uw broeder zich heeft schuldig gemaakt is zoo ernstig, dat we gemeend hebben een streng voorbeeld te moeten stellen."

„Maar wat heeft hij dan gedaan?" vroeg Roza. „U hebt hem niet eens geschreven, waaraan hij zich heeft schuldig gemaakt."

„Juffrouw," hernam de man op toegevenden toon, gewild-vriendelijk, als iemand die zijn groot gewicht voelt en spelen mag met anderer hooge belangen, „dat zal hijzelf het best weten. Hij heeft onzen bode, den Heer Sander, belemmerd in de uitoefening van zijne functie. Hij heeft geroepen: weg met de Unie, en heeft den bode twee doppen naar het hoofd geworpen."

Salomon opvliegend : „Dat is gelogen, dat heeft die vuile Nachtglas gedaan, die schoelje, dïe zelfs verdacht wordt, de doppen met den diamant gestolen te hebben."

Sluiten