Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Marietje heeft zooveel gekost' aan extra's; en dan al die nieuwe boeken voor Jan, nu bij overgegaan is in een hoogere klasse .... ik weet heusch niet, hoe ik er

weer door kom."

't Was weer het oude. O, hoe kende hij het, hoe hoorde hij dat bijna onmerkbare trillen in haar stem.

Geld, geld! had hij het maar, zooveel hij wilde! Hè, als hij nu eens in zijn zak kon grijpen en er dat bedragje uithalen, dat haar nu weer zoovele moeilijke dagen bezorgd had, en dat weer zooveel pijnigend verdriet zou veroorzaken, want hoe zou het mogelijk zijn nog meer te bekrimpen met dat armzalig inkomen, dat zij had?

„Is het veel," waagde hij eindelijk aarzelend te v ragen.

„Zes en twintig gulden!"

Even trok hij de mondhoeken neer, als in verachting voor dat beetje geld. Maar daar gevoelde hij weer den slaven-druk zijner onmacht. Een beetje? Maar hij had

het toch niet!

Opstaande, begon hij op en neer te loopen in de kamer, terwijl zij door sprak, hem zeggend, hoe ze dit en dat nog eens nagerekend had, en allerlei had trachten te bedenken, om het te schikken, ja zelfs een of ander nog wel wilde verkoopen — die kopjes op de geverfde étagère b. v. — om rnaar te kunnen betalen.

„Och, wat zou het geven! Denkt u, dat ze zooveel willen geven voor die dingen?" viel hij wat ruw, spottend uit.

Niet haar gold zijn toon; maar zijn vingers knepen zich in elkaar, een woede kookte in hem op, een haat, zoo menigmaal reeds gevoeld, tegen dat geld, waar hij

Sluiten