Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doornick eveneens in kennis werd gesteld met zijn voornemen. Algemeene verontwaardiging over mijn handelwijze; dat is te begrijpen. Ik had bij iedereen afgedaan!

Alleen tante Wim (wel opmerkelijk, zij, de oude vrijster, die, zou men zeggen, van harts- en liefdeszaken eigenlijk niets weet en er zich dus geen oordeel over kan vormen) was op mijn hand en koos mijne partij. Zij noemde het een schande als iemand mij om 't geval durfde hard vallen; het gevoel laat zich niet dwingen, meende die goede petemeu, wat meer zegt, zij verklaarde respect te hebben voor het meisje dat den man durft afwijzen voor wien zij geen liefde gevoelt; 't ware te wenschen (altijd volgens haar) dat dit wat meer gebeurde, er zouden dan heel wat minder ongelukkige huwelijken in de wereld zijn; nu gaat het er maar op los als men maar een man heeft; als men maar getrouwd is. Neen Wimpje had gelijk, duizend maal gelijk. Zoo heerlijk als 't moest wezen, wanneer twee verwante zielen, die elkander hebben gevonden, zich voor eeuwig aan elkaar verbinden, zoo treurig, zoo laakbaar tevens, was een huwelijk zonder liefde.

O, die eigen- en edelaardige tante Wim, zij is een idealist van de beste soort en zooals er, geloof ik, niet velen zijn.

*

* *

En wat het nu was dat de tantes mij hadden mee te deelen? Eerlijk gezegd, viel het mij in 't eerst niet mee. In den gemoedstoestand toch, waarin ik verkeerde, was alles mij hetzelfde en dus ook haar welgemeend en goed

Sluiten