Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Papa.

DOOR

G. H IJ N W E R.

Nelly heeft haar boek uit; zonder 't dicht te slaan laat ze t lusteloos op den schoot glijden, rekt zich even uit, het hoofd achter-over de leuning van haar stoel, staat dan op, om eens een andere houding te hebben en voelt de zware verveling op zich neervallen van den leegen Zondagmorgen, met den heelen doelloozen dag voor zich. Ze kijkt naar Mama, die op de kanapee ligt, met een triestig, bleek, zwak gezicht. Slaapt Mama ? De oogleden zijn half open en er schittert iets doorheen van onziend kijken. Vervelend, dat Mama weer slaapt, dat ze weer ziek is, 't brengt zoo'n neerslaande stemming in huis, 't drukt op alles en iedereen, 't Spijt 'r wel voor Mama, maar haar jonge zelfzucht kan zich niet duidelijk denken in het lijden dat het arme moederleven hindert, en ze voelt grooter 't meelijden met zichzelf om 't droevige in de omgeving. Ze houdt wel van Mama, maar ze heeft zoo weinig aan d'r, ze moet 'r altijd ontzien en dikwijls moet Nelly bij haar blijven om op te

Sluiten