Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo iets komt wel meer voor — was ik te trots om hem tot mij te roepen. Hij stierf alleen in het verre vreemde land, zonder te hebben geweten dat ik hem liefhad."

Tante zweeg. En daar het mij eensklaps was of zij mij had toegeroepen : die zich aan een ander spiegelt, spiegelt zich zacht, bewaarde ik eveneens gedurende eenigen tijd het stilzwijgen. Ik k o n niet aanstonds een antwoord vinden. Er waren zooveel punten van overeenkomst tusschen hare geschiedenis en de mijne, dat het mij bijna toescheen of tante mij maar een verhaaltje had gedaan. Een oogenblik later echter dacht ik er alweer geheel anders over. Tante Wim was een veel te waarheidlievend mensch om zich tot zoo iets te laten vinden. Maar nu, kon 't zijn dat ik mijn eigen geluk en dat van Tom nog in handen had? Was het ook van mij trots, laakbare trots en niet een gepast gevoel van eigenwaarde dat mij terughield om den stap te doen en het woord te spreken, die tot onze hereeniging konden leiden? En, was 't helaas ook voor mij wellicht niet al te laat? Waar bevond Tom zich nu misschien reeds? Was hij nog altijd dezelfde gebleven ten opzichte van zijne gevoelens'voor mij?

Al deze vragen drongen zich met kwellende juistheid • aan mij op, terwijl ik daar zat, op 't punt van in tranen uit te barsten, evenwel niet uit medelijden met het lot van haar wier lijdensgeschiedenis ik zooeven kwam te vernemen en — ik beken het met schaamte — zonder een woord van deelneming tot mijn goede tante te richten. Het gebeurde was immers al zoo lang geleden, bovendien, zoo iemand, dan gaf tante W im je niet den indruk van eene ongelukkige, een gebrokene. Neen, zij had

Sluiten