Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

harmonieuse samenleven harer zielen waren vele en lang.

Zelfs toen Cor trouwde bleef de vriendschap evenzoo bestaan. Want Corrie's natuur was zoo onuitputtelijk rijk dat zij nooit te veel kon geven van haar warm medevoelen, er bleef altijd nog een plaatsje over in haar hart voor ieder die haar noodig had.

Lydia was anders geworden door het leven, de weekheid van vroeger was verdwenen.

Het teedere jonge meisje vol illuzies had zich na die groote smart tegen het leven gekant, zich trotsch gesteld tegenover de menschen, fier op eene hoogte, omkleed met een pantser van ontoegankelijkheid. Zij had zich gewapend voor den levensstrijd en zich gerésigneerd tot wat zij nu wist dat de wereld onvermijdelijk is.

Maar zij haatte de menschen die klein en bekrompen zijn en vol nijd. O, zij had gezien van nabij dien giftigen nijd van de menschen op elkaar om een beetje succès. En zij walgde ervan. Dat leven wou ze niet leiden. Ze stond midden in de maatschappij, maar haar

hart leefde niet er in.

Zij kende de menschen van heel nabij, en had niets dan verachting en medelijden voor hen. ^ erachting en medelijden waren de gevoelens die uit die groote gebroken liefde van vroeger ontstaan waren, en zij kon niet anders meer voelen. En ook zichzelve, diep \ erachtte zij zichzelf, zoo vol veranderingen en wisseling van gevoelens, zoo vol contradicties in haar binnenste. En grenzenloos diep was haar medelijden soms ook met zichzelve, met den nood en de dorheid harer eigen ziel.

Cor bleef zich tot haar aangetrokken voelen om den rijkdom harer gedachten en het intense leven dat van

Sluiten