Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

licht binnen en langzaam begon die menschenklomp zich te bewegen. Het scheen of er een leegte overal was, net of de storm iets meegenomen had uit hun leven. En toch wisten ze niet wat! Overal keken ze om zich heen met zoekende blikken om te zien wat er was weggestormd.

Wel zagen ze de straten bezaaid met scherven van dakpannen en vensterruiten; wel kraakten takken ondei hun voeten en moesten ze over gevelde boomstammen heenstappen, wel was de treurwilg geknakt die zich zoovele jaren aan den vijverrand in het park over het water gebogen had in een zacht geliuister, en wel voelden ze dat er iets gebroken was in de lijn van den horizont zooals ze dien gewoon waren te zien, jaren lang, wel waren menschen die elkaar kenden verbaasd elkander te ontmoeten, want ieder dacht dat de storm de anderen had meegesleurd, maar dat alles toch was het niet dat hun 't gevoel gaf van leegheid. Uit hun harten was iets verdwenen ; het was er al zoo lang uit, doch nu merkten ze 't pas.

Antwerpen.

Sluiten