Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar, kindje, waarom wil je per se een knoeister zijn ?" riep pa goedig. „Of wilde je door de waarheid te negeeren, trachten complimentjes uit te lokken," vervolgde pa, met den vinger dreigend.

Ik antwoordde niets; ik was beschaamd en verdrietig.

Karei vestigde al zijn attentie op de kaarten en lette niet op mij. Ik waagde het nu ook een beignet te nemen. — Waarlijk, het smaakte heel goed. Croquant en niet te vet, en van de letters was niets te zien!

O, wat had ik mezelf aangejaagd voor niets!

Toen ik voor de tweede maal presenteerde, namen allen er een. Karei keek mij even aan, en zeide niets. Had hij maar wat gezegd, dan zou ik hem hebben kunnen antwoorden. Ik ging dien avond naar bed, met een erg ontevreden gevoel.

Ik denk dat Jans mijn knoeisel heeft verbeterd; had ze het me maar gezegd, dan zou ze mij vrij wat onaangenaamheden hebben bespaard.

Je ziet het, mijn pad gaat niet altijd over rozen. Dag An,

je Jo.

( Wordt vervolgd.).

Sluiten