Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nachten; hij schilderde het lijden van vrouwen en kinderen, waaronder zelfs zuigelingen waren, in zulke aangrijpende kleuren, dat Zijne Excellentie, die gewoon was, zoo strak het regiment te voeren, toch moeite had, om een verraderlijke traan terug te dringen. En toen hij aan 't eind was, zeide Zijne Excellentie: „Mijnheer Borgers, ik heb u met genoegen gehoord; ge vraagt dus om tachtig barakken?" „We zouden er Uwe Excellentie zeer dankbaar voor zijn." „Ik zal zien, dat ik er vijftig voor u losmaak bij de militaire autoriteit." „Zeventig!" smeekte de administrateur. „Beste Borgers, het gaat niet." „Dan zullen wij 't verschil deelen, Excellentie !"

De gouverneur, die blijkbaar in de beste luim was gekomen, moest er toch om lachen.

„Ge wordt vrijpostig, Borgers!" „Ik kom voor armen en ellendigen, Excellentie!"

Zijne Excellentie aarzelde nog even, reikte Borgers de hand tot afscheid, en zeide vriendelijk: „We zullen zien, wat er aan te doen is."

De secretaris had nog nooit zoo'n audientie bijgewoond. Hij keek zijn gebieder aan met groote oogen. „Weet je, wie dat was, Secretaris? Zijn vader stierf als gijzelaar voor de schuld — hm — ik zal er eens met mijn kassier over spreken. Borgers Junior doet zooveel voor het algemeen belang, dat wij nog wel iets voor de nagedachtenis van Borgers Senior mogen doen."

Nu werd het weer stil in de groote zaal. Slechts het geritsel werd gehoord van omslaande bladen, en het gekras der pennen over het papier.

Sluiten