Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

want wat kan hij, de zoon van een onteerde, anders verwachten van een wispelturig volk ?

Maar dan .... maar dan ... in die komende verdrukking zal zij voor hem treden en tot hem zeggen: „Zie, ik heb het nooit zoo goed geweten, maar nu weet ik het, dat ik u liefheb, en mijne liefde is sterk genoeg, om u te helpen dragen de verachting eener ondankbare wereld. Hier hebt ge mijn hart en mijne sterke liefde, die u troost willen brengen in uw eenzaam leven."

En dan .... en dan .... zal het stil worden in haar ziel, en met gesloten oogen en gevouwen handen zal zij, neergeknield bij het altaar van haar liefde, luisteren naar hetgeen hij antwoorden zal.

„De wind steekt op; wij krijgen storm," meent een bejaarde visscher, den zuidwester steviger op den verweerden. kop drukkend.

Het schijnt wel uit te komen; de wind is sinds van middag al sterker geworden, en nu, bij het vallen van den avond, zelfs aangegroeid tot een halven orkaan, terwijl de golven schudden en slingeren als paarden, die wild aan hun helsters rukken. De maan is opgekomen, doch de hoop, dat het weer nu zal bedaren, is beschaamd. De kronen der boomen zwiepen boven het wilde, hoog opgolvende water, en groote, zware ijsschotsen, door den sterken wind door de dijkbreuken gestooten, klotsen en bonzen met dreunend geweld tegen huizen en schuren aan.

De menschen loopen te hoop op den dijk, en schuiling zoekend om den hoek van een huis, van een loods, van een stapel rijshout, staren zij Vol angst en zorgen

Sluiten