Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mien lachte hartelijk om het vleiende „natuurlijk". „Ja zeker, ik heb wel eens gelegenheid gehad om te

trouwen," zei ze vroolijk. „Maar ik vond het beter

het niet te doen, zooals je ziet."

Lize keek nieuwsgierig. „Was er kwam er....

was het niet?" vroeg ze verward. „Zie-je, ik ken je nog niet zoo heel lang en daarom ...."

„En daarom durf je niet te vragen wat je toch eigenlijk zoo heel graag zoudt willen weten, he? Maar de zaak is veel eenvoudiger dan je denkt, Liesje. Ik ben niet getrouwd omdat ik niemand kende van wien ik genoeg hield "

„Gunst! Niemand? Zou je je daarin niet vergist hebben ?"

„O neen, ik heb me heelemaal niet vergist."

Beiden zwegen even, terwijl Lize de kopjes nog eens inschonk.

„Maar ik heb een heel, heel gelukkig leven gehad," begon Mien weer. „En dat heb ik nog. Natuurlijk is alles anders geworden nu mijn ouders dood zijn. Ik was hun eenigst kind en .... en .... het is nu soms wel eenzaam . ..."

„Jawel, natuurlijk," zei Lize snel. „Maar je hebt zooveel kennissen en goede vrienden en zooveel werk. Iedereen zegt altijd dat jij zoo'n massa doet en ik zie het zelf ook telkens — de tijd moet je soms haast omvliegen, dunkt me."

„O ja, de tijd gaat gauw genoeg voorbij en leegzitten doe ik zelden. Dat moet ook niet natuurlijk. Maar...." ze zweeg even, toen zei ze met een plotselinge trilling in haar stem: „O, het kan zoo leeg zijn om me heen,

Sluiten