Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werd, wat liep ze toen vlug naar de school toe en wat vond ze het aardig te zien welk een andere Hanna het was, die haar nu, omringd door andere kleine meisjes te gemoet kwam, dan het stille, verlegene kind, dat 's ochtends naast haar geloopen had. „Dag Hanna, dag Hanna, dag Hanna!" klonken verschillende stemmen en Hanna groette al hare nieuwe vriendinnetjes terug met een vertrouwelijkheid alsof zij ze reeds jaren had gekend. „Dag Suze, dag Toosje, dag Annie, dag Mies," riep ze, om toen, zoodra ze Mien gewaar werd, op een drafje van de meisjes weg te loopen. „O moedertje, het was zoo leuk!" riep ze, zich terstond het schoolmeisjeswoord toeëigenend, nu ze zelf school ging. „En Emmy is al weg, die werd een beetje te vroeg gehaald en toen mocht ze toch mee — hoe vindt u het ?" En ze wachtte Mien's antwoord nauwelijks af en babbelde al maar door op weg naar huis, terwijl hare aardige, slanke beentjes onophoudelijk in huppelende beweging waren. Gewoon loopen scheen haar op dit oogenblik onmogelijk te zijn. „Een klein beetje langzamer kindje, moedertje kan je haast niet bijhouden," lachte Mien en Hanna lachte ook. „Ik heb toch zulke vroolijke voeten," zei ze. „O, het is me toch zóó meegevallen op school!"

Met groote bedrijvigheid maakte ze zich na de koffie gereed weer heen te gaan en toen ze na vier uur terug kwam, toonde ze een bizonder sterk verlangen om Dientje te onderwijzen wat zij zelf dien dag had geleerd. Ze ging na den eten met haar nieuwen griftenkoker en een groote lei naar de keuken en rustte niet voordat Dientje precies wist hoe men een liniaal hanteeren moet en hoe een griffel houden. „Als ik grooter

Sluiten