Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moest zij haar wel eens terecht zetten om hare w ij z e van geven of helpen, toch was zij er dankbaar voor dat haar dochtertje haar warm hart spreken liet.

Met Emmy werd de vriendschap steeds inniger en als Mien de beide meisjes uit school zag komen of met elkaar wandelen, vroeg ze zich wel eens lachend en verwonderd af wat het nu toch weer zijn kon, waarover zij zoo druk en levendig aan het babbelen waren en dat zoozeer haar belangstelling gaande hield dat zij Mien niet eens zagen aankomen! Gewoonlijk begon Hanna dan later, als ze met Mien aan tafel zat, heel vertrouwelijk en openhartig te vertellen waarover ze met Emmy had gesproken. Dikwijls waren het nietige, betrekkelijk onbeduidende dingen, alleen daarom voor Mien interes, sant omdat haar dochtertje ze zoo vond — een enkel

maal ook waren het ernstiger zaken, wonderlijk teere, heilige dingen, godsdienstige dikwijls, waarover Mien steeds met grooten eenvoud en eerbied met Hanna placht te spreken.

„Moedertje, ik wou zoo graag wat doen, ook eens wat goeds doen," zei het kind dan telkens, Mien met hare donkerblauwe oogen ernstig aankijkend en „moedertje" knikte haar toe: „Ja kind, doe je best maar, probeer maar lief en goed te zijn zooveel je kunt en waar je maar kunt en geloof maar dat God je dan altijd helpen zal... . probeer ook maar, niet te veel de baas te spelen over Emmy en de anderen en geen nufje te worden."

En Hanna kreeg een kleur — ze wist zelf wel, dat zij er wel wat al te veel op gesteld was keurig gekleed te zijn en haar dikke, blonde vlecht los te maken om

Sluiten