Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Noch glansde in 't West iets lichtgeels, dat in geel, Groen, lichtblauw hoog daarboven overging En eenzaam dreef hij, onbewust, dat Donar En Loke mee naar 't dovend Westen gleden,

En toen 'en dichte nevel 't blauw omhulde, toen Hij als 'en blinde niet meer wist waarheen,

Volgde hij kalm het drijven van de wind En sliep bij 't ruisen om z'n mantel in.

Wodan zond blijde droom: z'n glimlach deed 'En glans dan lichten om de wolk.

»Ik zie 'em«

Zei Loke en wees z'n vriend; daar langs de zee

Zagen ze 'en man in lange mantel gaan,

He*t hoofd omlaag of zich naar zee toe wendend

»Hij is al ouds geworden, de eeuw'ge jeugd

Is weg,« zei Donar, »Arme ventl Ik wou

Dat ik hem helpen kon. Kom, laat ons zoeken,

Waar z'n Idoena is!» Naast Bragi zweefden

Twee meeuwen toen, de spitse bek omlaag,

Soms doken ze in de zee, als visten ze.

Hij volgde maar de brandingslij n; het strand

Was vlak, kaal, leeg; naar rechts hief het zich iets,

't Woestijnveld; even zonk z'n voet in 't nat

Van 't zand, veerkrachtig tilde 't hem, weg was

Z'n voetstap, weer met water opgevuld.

Sluiten