Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En valt, en rust spreidt ze op de grond, en kalmte

Glijdt in de ziel van wie daar over staart.

Toen stond zij als van zelf stil en ze zei;

»Maar Bragi, denk toch: andren eren je,

De besten, stoor je niet aan wat miskenning:

Je bent 'en God en hoog boven dat volk!

Het werk daaraan besteed, vergeten is 't

Wanneer je fors of smeltend zacht, veerkrachtig

Of weemoedsvol in Zangburg snaren tokkelt,

Van eigen leed en blijdschap zingt! En dan

'En taak is je van nut, je ziet het zelf:

Nu was je alleen en 't was als gleed 'en wolk

Langs 't eflen blauw van je ogen. Is 't niet ? Kom !

Je glimlacht weer, gelukkig! Moedig verder!

Wij weten niet wat toekomst is; vertrouw

Op Wodan; dit oog liegt niet! Kom nu mee!

Met zorg liet Wodan mij omlaag gaan, bang

Voor TjaziU En zo keuvelde ze voort.

Het drong als lentes lauwe koeltjes in

Hem door, als leeuwrikslied van wazig blauw

Gewelf de ziel doortrillert vol van teer

Geluk! Veel inniger noch klonk die toon

Hem toe, dan welke vogelzang ook! Stil

Stonden ze in-eens en stom knelde hij haar

In de armen, drukte 'n kus op 't voorhoofd, zag

Haar aan en zei: »Jij bent m n troosteres,

Sluiten