Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

34. En zij ontving nogmaals en baarde een zoon en zeide: Nn zal op deze wijze mijn man aan mij verbonden worden, omdat ik hem drie zonen heb gebaard. Daarom noemde zij zijn naam : Levi.

35. En zij ontving nogmaals en baarde een zoon en zeide: Dezen keer zal ik den Heere loven. Daarna noemde zij zijn naam Juda, en zij hield op met baren.

1. En Jacob hief zijne voeten op. Nu verhaalt Mozes de aankomst van Jacob in Mesopotoamiƫ en hoe hij door Laban zijn oom is ontvangen.

Ofschoon nu dit verhaal overbodig schijnt te zijn, bevat het toch niets, dat niet wetenswaardig is. Immers hij roemt in Jacob zijne bijzondere geloofskracht, als hij zegt, dat hij zijne voeten heeft opgeheven om te komen in een onbekend land. Ook wil hij ons Gods voorzienigheid doen opmerken, dat Jacob de herders van Laban aantrof, door wie hij geleid is naar het gastvrije dak, dat hij zocht. Want dit gebeurt niet bij toeval, maar door Gods verborgen hand is hij naar die plaats geleid ; en tevens zijn hem door God de herders tegemoet gevoerd om hen te onderrichten en zekerheid te geven aangaande alles. Zoodikwijls als wij dus in verwarde tijdsomstandigheden omzwerven, moeten wij met het oog des geloofs letten op Gods verborgene voorzienigheid, die ons en onze belangen bestuurt, en tot onverwachte uitkomsten leidt.

4. Mijne broeders, vanwaar zijt gij ? Bij dit samenkomen komt uit hoe groot de zuiverheid van zeden in die eeuw was. Want ofschoon de naam van broeder dikwijls door slechten en misdadigers schandelijk wordt misbruikt, is het toch buiten allen twijfel, of destijds werd de menschelijke samenleving zeer trouw geƫerd. Hiervandaan komt het, dat Jacob onbekende menschen als broeders aanspreekt, zonder twijfel volgens algemeen gebruik. De eenvoudigheid nu kan men daarin op merken, dat Rachel nu en dan haar werk heeft bij de kudde.

Want daar Laban overvloed van knechten had, hoe kwam hij er dan anders toe, zijne dochter aan dit geringe en vuile werk te zetten, dan alleen doordat het een schande was, zijne kinderen op te voeden in nietsdoen, in verwijfdheid en genot ? Zoo is het heden juist omgekeerd, zoodat nu eerzucht, trots en

Sluiten