Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft, want het is duidelijk genoeg, dat het niet in kwaden zin door Mozes is gebruikt. Ik verbind deze dingen met elkander, omdat de tijdelijke straffen, waarmede Jacob zijne zonen liefderijk en vaderlijk kastijdde, hen niet deden vallen buiten het verbond der genade, waarin de zegening gelegen was. Ja deze straffen wischten veeleer hunne vlekken uit, en herstelden hen in hunnen vorigen eerestaat, waaruit zij gevallen waren, namelijk dat zij aartsvaders waren van het volk Gods. En dit betoont de Heere nog dagelijks in de Zijnen, dat de straffen, die Hij hen oplegt, al brengen zij ook schaamte en schande te weeg, geen beletsel zijn voor hun geluk, maar veeleer daartoe een hulpmiddel zijn. Zoo zij niet aldus werden gelouterd, bestond er vreeze, dat zij meer en meer in hun kwaad zouden verharden, en een schadelijke ziektestof in het verborgen zou voortwoekeren, om ten slotte de ingewanden zelve aan te tasten.

Wij zien immers hoe gaarne het vleesch aan zijne lusten bot viert, ook al maakt God oris wakker door de teekenen van Zijnen toorn. Wat moeten wij dan wel denken, dat gebeuren zou, als Hij maar steeds ons liet begaan? Aangezien wij echter door straffen worden vermaand en tot bekeering komen, neemt dit doel niet alleen den vloek weg, die in den beginne wordt gevoeld, maar het maakt ook, dat de Heere door te straffen meer zegent dan door te sparen. Hierdoor komt het, dat ziekten, armoede, honger, naaktheid, ja zelfs de dood, in zooverre zij ons heil bevorderen, als het ware hunne natuur veranderen en met recht als zegeningen worden beschouwd. Zoo ook draagt eene aderlating evengoed bij tot de gezondheid als voedsel. Als op het einde nog wordt toegevoegd „aan elk naar zijne zegening", bevestigt Mozes andermaal, dat Jacob niet maar zijne zonen het goede heeft toegewenscht volgens zijn vaderlijk verlangen, maar dat hij heeft geopenbaard, wat God in zijnen mond had gelegd. Immers de uitkomst bewees ten slotte, dat zijne voorspellingen werkelijkheid bezaten.

29. En hij onderrichtte hen. Vroeger zagen wij, dat Jacob aan zijnen zoon Jozef in het bijzonder bevelen heeft gegeven, om te zorgen voor zijne begrafenis in het land Kanaan. Thans verhaalt Mozes, dat hetzelfde bevel aan alle zonen is gegeven, opdat zij eenstemmig dezen plicht zouden vervullen, en elkander zouden bijstaan in het bewijzen van dezen dienst. Waarom het graf in zulk eene hooge eer stond, hebben wij elders gezegd,

Sluiten