Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Varrentrapp, Konrad, een Duitsch geschiedkundige, geboren den 17den Augustus 1844 te Brunsivijk, maakte van 1867—1874 deel uit der redactie van de „Historische Zeitschrift" en vestigde zich in 1868 te Bonn als privaatdocent, waarna hij in 1873 buitengewoon en in 1874 gegewoon hoogleeraar te Marburg, in 1890 te Straatsburg en in 1901 weder te Marburg werd. Van zijn hand verschenen: „Erzbischof Christian I von Mainz" (1867), „Beitrage zur Geschichte der kurfürstlichen Universitat Bonn" (1868), „Hermann von Wied und sein Reformationsversuch in Köln" (1878), „Johannes Schulze und das höhere preuszische Unterrichtswesen in seiner Zeit" (1890), „Der Grosze Kurfürst und die Universitaten" (1894) en „Landgraf Philipp von Hessen und die Universitat Marburg" (1904).

Varro, Marcus Terentius, de grootste Romeinsche beoefenaar der beschavingsgeschiedenis, geboren in 116 v Chr. te Reate in het land der Sabijnen, was achtereenvolgens tribuun, aediles en praetor en in den zeerooversoorlog legaat van zijn vriend Pompejus. Naar aanleiding van zijn verhouding tot dezen verbannen, werd hij door Caesar begenadigd en keerde in 46 naar Rome terug. Antonius verbande hem met zijn vriend Cicero opnieuw, maar onder Octavianus mocht hij zich weder te Rome vestigen. Zijn geleerdheid omvatte de geheele kennis van zijn tijd. Meer productief dan eenig ander Romeinsch schrijver, bedroeg het aantal zijner werken meer dan 70, verdeeld in meer dan 600 boeken. Volledig zijn daarvan slechts de drie boeken over het landbouwbedrijf „De re rustica" en van de 25 boeken „De lingua latina" de boeken 6—10 tot ons gekomen.Van zijn grootere werken noemen wij nog: „Antiquitates rerum humanarum et divinarum" in 41 boeken, een samenvatting van het geheele staatkundige en godsdienstige leven der Romeinen van af de oudste tijden, waaruit later dikwijls geput werd, „Disciplinae" in 9 boeken, een encyclopaedie der wetenschappen, „Imagines" of „Hebdomades" in 15 boeken, waarin in 100 hebdomaden 700 afbeeldingen van beroemde Grieken en Romeinen met epigrammen voorkwamen. Als dichter schreef hij in 150 boeken de „Saturae Menippae", een soort populair-wijsgeerige satire. Hij overleed in 27 v. Chr.

Varro, Publius Terentius, een Romeinsch dichter uit Atax in Gallië (vandaar Atacinus genaamd), leefde van 82—37 v. Chr. en sloot zich aan bij de, in zijn tijd opkomende,Alexandrijnsche richting in de dichtkunst. Zijn hoofdwerk „Argonautica", een vrije navolging van het heldendicht van Apollonius van Rhodus, schijnt het voornaamste epos in den tijd tusschen Ennius en Virgilius geweest te zijn. Verder noemen wij het oorspronkelijk heldendicht „De bello Sequanico" over den oorlog van Caesar tegen de Sequanen. Van een en ander zijn slechts fragmenten bewaard gebleven.

Varroniaansche tijdrekening1. Zie Aera.

Varroy, Henri Auguste, een Fransch ingenieur en staatsman, geboren te Vittel den 258,en Maart 1826, bezocht de jiolytechnische school, trad als ingenieur in staatsdienst en bouwde o. a. het spoorwegnet in het departement Meurthe. In October 1870 stelde hij zich ter beschikking van de regeering der Nationale Verdediging en in Februari

1871 werd hij gekozen tot lid der Nationale Vergadering, waar hij zich bij de republikeinsche linkerzijde voegde. In 1876 werd hij lid van de Kamer van Afgevaardigden, in 1877 senator en in December 1879 minister van Openbare Werken. In 1880 evenwel legde hij zijne portefeuille neder en aanvaardde haar nogmaals in 1882 in het ministerie Freycinet. Hij overleed den 24sten Maart 1883 te Lacomarelle.

Varsovienne of Varsoviana is de naam van een dans, eenigszins overeenkomende met de Poolsche dansen, die in 1854 in Frankrijk uitgevonden werd. Zij heeft een driekwartstempo en houdt het midden tusschen een mazurka en een polka.

Varus, Publius Attius, een aanhanger van Pompejus, voerde in den Afrikaanschen Oorlog het bevel over een gedeelte van de vloot van Pompejus' Na den slag bij Thapsus ontsnapte hij naar Spanje en sneuvelde in den slag bij Munda in 45.

Varus, Publius Quinctilius, door zijn echtgenoote met Augustus verwant, was in 13 v. Chr. consul, vertrok in 7 v. Chr. als proconsul naar Syrië, waar hij een opstand der Joden dempte, verkreeg in 5 n. Chr. het opperbevel in Duitschland, maar werd in 9 n. Chr. door de Duitschers onder Arminius in het Teutoburger Woud verslagen. In vertwijfeling stortte hij zich in zijn zwaard.

Vasarhely, Zie Hódmezö-Vdsdrhely en Maros-Vdsarhely.

Vasari, Giorgio, een Italiaansch schilder, bouwmeester en schrijver, geboren te Arezzo den 30'ten Juli 1511, was een leerling van Michel Angelo en van Andrea del Sarto en bereikte een groote vaardigheid in het fresco- en portretschilderen, zonder zich daarbij echter van een koude, academische opvatting te kunnen vrijmaken. Grooter was zijn talent als bouwmeester. Hij deed de Uffizj te Florence en de Abbadia dei Cassinensi te Arezzo verrijzen. Vooral echter maakte hij zich beroemd als schrijver door zijn biografisch verzamelwerk „Vite de piü eccellenti pittori, scultori ed architetti", dat voor het eerst in 1550 en in een tweeden, vermeerderden druk in 1568 verscheen (nieuwe druk, 9 dln., Florence, 1906). Hij overleed den 278"1 Juni 1574 te Florence.

Vasco da Gama. Zie Gama.

Vasconcellos, Joaquim de, een Portugeesch geleerde, geboren den 10den Februari 1849 te Porto, genoot zijn eerste opleiding te Hamburg, studeerde daarna te Coimbra, ondernam gedurende eenige jaren reizen in Spanje en Portugal en is sedert 1883 leeraar in de Duitsche taal aan het lyceum te Porto en sedert 1889 eveneens directeur van het Museum voor Handel en Nijverheid aldaar. Van zijn geschriften, welke op de geschiedenis der muziek betrekking hebben, noemen wij: „Os musicos portuguezes. Biographia- bibliographia" (2 dln., 1870), „Luiza Todi" (1873), „Ensaio sobre o catalogo da livraria de musica de el- rei D. Joao IV" (1873) en „Cartas curiosas do abbade Ant. da Costa" (1879). Later bewoog hij zich op het gebied der beeldende kunsten en schreef: „Reforma do ensimo de bellas artes" (3 dln., 1877—1879), „Albrecht Dürer e a sua influencia na peninstila" (1879), „Francisco de Hollanda" (1879), „Dialogos da Pintura" (1896), benevens een aantal kleinere verhandelingen.

Vasculose (C36 H20 Oi6), een verbinding,

Sluiten