Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebber, baron Kalb, daarbij doodelijk gewond werd. Inmiddels was echter den 10den Juli 1780 een Fransch hulpleger van 6 000 man onder graaf Rochambeau bij Newport op Rhode-Island aan wal gestapt, en Washington door 16 millioen livres, door Frankrijk gedeeltelijk geschonken en gedeeltelijk' geleend, in staat gesteld, zijn leger voltallig te maken en te oefenen. Het vereenigde FranschAmerikaansche leger trok in September 1781 met een snellen marsch naar het zuiden, veroverde de door Cornmllis bij Yorktown aan den mond der Jamesrivier opgeworpen verschansingen en noodzaakte den Engelschen generaal den 18den October 1781 met zijn geheele leger (7247 man), don geheelen krijgsvoorraad, geschut en wapens zich bij capitulatie over te geven. Nu zag Engeland af van verdere aanvallen, en het vrijzinnig ministerie Eockingham-Sheïburns toonde zich genegen tot vredesonderhandelingen met de Vereenigde Staten op den grondslag der onafhankelijkheid van laatstgenoemden. Nadat den 308,en November 1782 reeds een voorloopig verdrag tusschen Engeland en Amerika (de Provisioneele artikelen) was tot stand gekomen, waarbij de onafhankelijkheid van de republiek der Vereenigde Staten was erkend, terwijl hun voordeeliger grens naar het noorden en westen werd aangewezen en het recht van visscherij in de wateren van Newfoundland toegestaan, werd in 1783 de definitieve Vrede van Versailles gesloten en den 19den April door Engeland en de Vereenigde Staten onderteekend.

Nadat de onafhankelijkheid verworven was, moest men zich van haar duurzaam bezit verzekeren en de afzonderlijke staten, wier gemeenschappelijk bewind, het Congres, slechts een vergadering van Afgevaardigden zonder wettige volmacht geweest was, door een algemeene constitutie tot één staat vereenigen. Dit was een zeer moeilijk werk, want de verschillende belangen en de zelfzucht van de verschillende staten, die reeds gedurende den oorlog oneenigheden hadden doen ontstaan, deden zich nog meer gelden na den vrede, bij het groote geldgebrek, het gemis aan crediet, de treurige rechtsbedeeling en het geringe gezag van het Congres. Er was behoefte aan een wettig samengesteld centraalbewind, en de instelling daarvan was moeilijk in overeenstemming te brengen met de souvereiniteit der afzonderlijke staten. Toen deed Alexander Hamilton, adjudant van Washington gedurende den vrijheidsoorlog en lid van het Wetgevend Lichaam te New-York, het voorstel, de afzonderlijke staten ongerept te laten in hun eigenaardigheden en rechten, maar tevens voor alle gemeenschappelijke belangen een gelijke wetgeving, een algemeen bestuur en een gelijkvormige rechtspleging in het leven te roepen. De partij der Foederalisten sloot zich bij hem aan, terwijl zijn voorstel door de Antifoederalisten of Republikeinen heftig werd bestreden. In Mei 1787 kwam eindelijk te Philadelphia, onder voorzitterschap van Washington een constitueerende vergadering bijeen, welke de thans nog geldende grondwet der Vereenigde Staten ontwierp. Aan de Zuidelijke staten moest men toestaan, dat de slavernij aldaar niet zou worden opgeheven (zij werd echter ook niet erkend) en dat bij het bepalen van het aantal afgevaardigden naar het Huis van Vertegenwoordigers de slaven ten getale van s/sde der aanwezigen zouden meetellen.

Washington werd tot president gekozen en aanvaardde den 308tcn April 1789 zijn ambt, dat hij tot 1797 bekleedde. Hij werd in 1792 herkozen en trachtte de binnenlandsche eendracht te bevestigen en de verschillende partijen met elkander te verzoenen. Hij regelde het bestuur, de rechtspleging en de volkswapening, bracht orde in de staatsschuld, zorgde voor de schatkist door een belasting op het bedrijf en op het vermogen en richtte een nationale bank op. Iji 1791 werd het distrikt Columbia in Maryland aangewezen als de plaats van de nieuwe bondshoofdstad Washington. Het gebied der Unie breidde zich spoedig uit en de bevolking nam aanmerkelijk toe. In 1791 werden Vermont, in 1792 Kentucky en in 1796 Tennessee als staten opgenomen in de Unie, welke toen meer dan 4 millioen zielen telde. In het buitenland zocht Washington door het sluiten van handelsverdragen vriendschappelijke betrekkingen met andere staten aan te knoopen, zonder zich met Europeesche aangelegenheden te bemoeien. Bij het uitbreken van den eersten Coalitie-oorlog tegen Frankrijk vaardigde hij den 22sten April 1793 een onzijdigheidsverklaring uit, die in Frankrijk veel ontevredenheid wekte. Toen de Unie vervolgens den 19den November 1794 een vriendschaps- en handelsverdrag met Engeland sloot, brak Frankrijk alle diplomatieke betrekkingen met de Unie af, zoodat een oorlog ternauwernood voorkomen werd. De Fransch gezinde Antifoederalisten gebruikten deze gebeurtenissen om de centrale regeering en Washington aan te vallen, zoodat laatstgenoemde in 1797 verklaarde niet weder herkozen te willen worden. Toch werd in 1797 weder een Foederalist, John Adams, (1797—1801), die zich gedurende den bevrijdingsoorlog door zijn geschriften onderscheiden had, tot president gekozen, het vice-presidentschap werd echter opgedragen aan den AntifoederaMst Thomas Jefjerson, die van 1801 tot 1809 het presidentschap bekleedde., In 1802 werd Ohio als 17de staat in de Unie opgenomen, in 1803 werd voor 15 milioen dollars Louisiana van Frankrijk gekocht, zoodat de Vereenigde Staten zich over het geheele Mississippigebied uitbreidden.

De oorlog tusschen Frankrijk en Engeland begunstigde den handel, daar het koloniaal verkeer met Frankrijk, Nederland en Spanje nagenoeg uitsluitend door Amerikaansche schepen geschiedde. Toen de Engelsche regeering, in 1805 beval Amerikaansche vaartuigen als vijandelijk goed te onderzoeken en weg te nemen, vaardigde het Congres den 22Bten December 1807 de embargoacte uit, waarbij alle havens van de Unie voor vreemde schepen werden gesloten, terwijl de scheepvaart van Amerika op vreemde landen werd verboden. Hierdoor werd weliswaar de nijverheid bevoordeeld, doch de handel leed veel schade. De regeering zag zich daardoor verplicht de bepalingen eenigszins te verzachten. De Nonintercourse act (Acte van verkeersbelemmering) van Maart 1809 veroorloofde weder het verkeer met alle havens behalve de Fransche en Engelsche en sloot de havens van de Unie ook alleen Voor schepen van deze landen. De nieuwe president, Madison (1809—1817), hief in 1811 bovengemelde acte voor Frankrijk op, de spanning met Engeland vermeerderde echter. De Franschgezind Antifoederalistische partij,

Sluiten