Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sprak daarover zijn „Veto" uit en bewerkte, da,t het Congres in 1836 de hernieuwing van het privilege van de Bank afstemde, zoodat de Nationale Bank werd opgeheven. Niettemin werd in 1836 de democraat Van Buren (1837—1841) gekozen, nadat hij aan de partij der slavenhouders de verzekering 'gegeven had, dat elke poging van het Congres, om de slavenkwestie tot een einde te brengen, door hem zou worden tegengegaan.

Verkeerde speculatiën en overdreven aanleg van plantages, vergezeld van een groote overproductie van katoen, deden een noodlottige geldcrisis ontstaan, welke het aanzien der democratische partij verminderde. Bij de nieuwe presidentskeuze in 1840 werd Harmon tot candidaat van de Whigs geproclameerd en tot president, John Tyler tot vice-president gekozen. Earrism overleed een maand na het aanvaarden van zijn ambt (4 April 1841) en werd door Tyler (1841—1845)i vervangen. Hoewel door de Whigs gekozen, kwam hij weldra met dezen in botsing, doordien hij zijn „veto" uitsprak tegen het herstel der Nationale Bank, terwijl hij zich bij de democratie voegde, welke ook in het Congres weldra weder de meerderheid verkreeg. Tyler trachtte door het opnemen van slavenstaten den invloed van de democraten te versterken. Nadat in 1836 de slavenstaat Arkansas en de vrije staat Michigan waren opgenomen, verkreeg hij in 1845 van het Congres de vergunning tot het opnemen van Florida en Iowa als zelfstandige staten in de Unie en tot inlijvingjvan het van Mexico afgevallen Texas, welke voor het Zuiden van groot belang was. De nieuwe president James Polk (1845— 1849) die den 4den Maart 1845 Tyler opvolgde, zond in Juli reeds een klein leger onder generaal Taylor naar Texas om het land tot aan den Rio Grande te bezetten, en den 29Bten December 1845 bekrachtigde het Congres de opneming van Texas als staat in de Unie. Mexico verklaarde wel is waar aanstonds den oorlog, maar binnenlandsche verdeeldheden verlamden zijn kracht. Taylor rukte over de Rio Grande in het gebied van Mexico en behaalde in September 1846 de overwinning bij Monterey en den 22sten en 23sten Februari 1847 bij Buëna Vista. Tegelijkertijd namen Amerikaan sche troepen Nieuw-Mexico en Californië in bezit. De oorlog werd vervolgens beslist door het leger van generaal Scott, die den 9den Maart 1847 te Vera-Cruz aan land stapte en den 14den September zijn intocht hield in de vijandelijke hoofdstad. Den 2den Februari 1848 kwam de Vrede van Guadalupe Hildalgo tot stand, waarbij Mexico Texas tot aan den Rio Grande, Nieuw-Mexico en Californië, tegen een schadeloosstelling van 15 millioen dollars, aan de Unie afstond. Het gebied van deze strekte zich nu uit van den Atlantischen Oceaan tot aan den Grooten Oceaan.

In Maart 1849 werd generaal Taylor als candidaat der "Whigpartij president, maar overleed reeds den 9den Juli 1850 en zag zich opgevoigd door den vice-president, Millard Fillmoro (1850— 1853), die, hoewel tot de Whigs behoorende, een werktuig werd der democratische partij en deze aanmoedigde tegen de vijanden der slavernij (abolitionisten en freesoilers) krachtig op te treden. De snelle vermeerdering der bevolking in het bovenste gedeelte van het stroomgebied der Mississippi, had in 1848 weder de vorming van een vrijen

staat (Wisconsin) ten gevolge. Toen nu in 1850 Californië in de Unie verlangde te worden opgenomen, deden de slavenhouders het voorstel, dat elke nieuwe staat zelf over het behoud of de afschaffing der slavernij zou beslissen, en dreigden, dat zij, zoo zulks niet werd toegestaan, de Unie zouden verlaten. De Whigpartij durfde den strijd niet aan en haar leider Eenry Clay zocht de oneenigheid door een compromis uit den weg te ruimen, dat den 7den September 1850 tot stand kwam. Volgens dit verdrag zou Californië als een vrije staat opgenomen en de slavenhandel in het Bondsdistrict Columbia verboden, maar aan de territoriën Utah en Nieuw-Mexico de beslissing over het al of niet geoorloofde van het houden van slaven vergund worden, terwijl een wet werd uitgevaardigd, welke de uitlevering voorschreef van slaven, die de wijk genomen hadden naar de vrije staten.

Op Fillmore volgde den 4den Maart 1853 Franklin Pierce, een vurig aanhanger van de democratische partij, welke nu met alle kracht haar plannen trachtte te verwezenlijken. In 1853 nog bracht de voornaamste leider der democratie, Douglas, in het Congres een bill der tafel, volgens welke de gewesten Nebraska en Kansas in territoriën zouden worden herschapen en vrij over de slavernij zouden beslissen, hoewel die beide landen ten noorden van 36° 30' gelegen waren. De Nebraska- en Kansas-bill werd dan ook den 31Bten Mei 1854 door het Congres aangenomen. Eindelijk besloot het Noorden tot krachtige maatregelen. Duizenden, vooral uit de Nieuw-Engeland-staten, vertrokken naar Kansas en trachtten de plannen van de slavenhouders te verijdelen. De oude Whigs, de Freesoilers en een gedeelte der noordelijke democraten, vormden, onder leiding van Sumner en Stevens, een nieuwe „Republikeinsche partij", die bij de presidentskeuze van 1856 kolonel Fremont candidaat stelde en hem bijna de overwinning deed behalen op James Buchanan, den candidaat der democraten. Laatstgenoemde aanvaardde zijn ambt den 4den Maart 1857 en begunstigde sterk de plannen van de zuidelijke aristocratie, die öf het Noorden aan haar wil wilde onderwerpen, öf de Unie trachtte te ontbinden. De poging tot opstand van den abolitionist Brown te Harpersferry in Virginia (October 1859) eindigde met zijn terechtstelling. Toen door de opnemingjvan Minnesota en Oregon het aantal vrije staten weder was toegenomen, zochten de slavenhouders door de Lecomptonbill Kansas tot eiken prijs tot een slavenstaat te maken. Deze bill echter veroorzaakte verdeeldheid in de democratische partij tijdens de voorbereidselen voor de nieuwe presidentskeuze, daar Douglas, de invloedrijkste leider der democratie in het Noorden, deze bill als ongrondwettig bestreed. Nu werden er twee democratische candidaten gesteld, Breckinridge en Douglas, en het gevolg hiervan was, dat bij de keus van den 6den November 1860 de republikeinsche candidaat Abraham Lincoln de overwinning behaalde.

Deze nederlaag was door de democraten niet verwacht, maar vond hen toch niet onvoorbereid. Floyd, de minister van Oorlog, had in den loop van het jaar 1860 bijna alle wapens en geschut naar de arsenalen van het Zuiden gezonden, en Toucey, de minister van Marine, had de vloot naar de meest verwijderde stations doen vertrekken. Reeds den

Sluiten