Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bracht hij ten offer aan de eenheid van Italië en schroomde niet gedurende de vrijheidsbewegingen van 1860 en 1861, die door de annexatie van Midden* en Beneden Italië gevolgd werden, zich in de oogen der monarchen van Europa als een bondgenoot der revolutie en in die van vele ongeduldige landgenooten een voorstander der reactie te toonen, terwijl hij zijn plicht als constitutioneel koning met nauwgezetheid betrachtte. Den 17den Maart 1861 aanvaardde hij den titel van koning van Italië. Door den oorlog van 1866 verkreeg hij Venetië, waar hij den 7den November zijn intocht hield. In 1870 gevoelde hij zich verplicht Napoleon hulp te verleenen tegen Duitschland, maar onderwierp zich aan de tegenovergestelde zienswijze van zijn ministers, toen de overmacht van Frankrijk een dwar ling bleek te zijn. Ook besloot hij enkel op aandringen van zijn ministers tot het bezetten van Rome en van het overig gedeelte van den Kerkelijken Staat, daar hij, ofschoon door den paus in den ban gedaan, naar een vriendschappelijke verhouding met den paus streefde. Om zijn land tegen de woelingen der Ultramontaansche partij en tegen Frankrijk te beveiligen, voegde hij zich bij het Drie-Keizers-Verbond en ondernam in September 1873 tot dat einde een reis naar de Hoven der keizers van Oostenrijk en van Duitschland, die op hun beurt in 1874 en 1875 hem bezochten te Venetië en te Milaan. Hij overleed te Rome den 9den Januari 1878, zijn stoffelijk overschot werd den 17den van die maand bijgezet in het Pantheon te Rome. In alle grootere steden van het bevrijde Italië werden standbeelden voor hem opgericht. Hij was den 12den April 1842 gehuwd met Adelheid, een dochter van aartshertog Rainer van Oostenrijk, die den 20sten Januari 1855 overleed. Uit dit huwelijk werden geboren: Clotilde, sedert 1859 gemalin en sedert 1891 weduwe van prins Jeróme Napoleon, Humbert, (zie aldaar) de tweede koning van Italië, Amadeus (zie aldaar), hertog van Aosta, Otto Eugenio, hertog van MwUferrat, geboren den ll^en junj 1846 en overleden in Januari 1864 en Maria Pia, geboren den 16den October 1847, sedert October 1862 gemalin en sedert 1889 weduwe van Lodewijk, koning van Portugal. Ten tweede male huwde Victor Emanuel met Bosine, gravin van Milafwre, wier zonen hem -veel verdriet veroorzaakten. Hij had een gedrongen, krachtige gestalte, had een groot hoofd, een gelaat vol uitdrukking en een grooten snorbaard. Hij was eenvoudig in zijn gewoonten, oprecht van karakter, bescheiden en minzaam en tevens schrander en aangenaam in den omgang. Een voortreffelijke levensgeschiedenis van hem is geschreven door Vittorio Bersezio onder den titel: ,,I1 regno di Vittorio Emanuele" (1878).

Victor Emanuël III, koning van Italië, geboren den li"™ November 1869 te Napels, als eenige zoon van koning Humbert, destijds kroonprins, en van prinses Margareta van Genua, voerde vóór zijn troonsbestijging) den 29sten Juli, 1900) den titel van „prins van Napels" en bekleedde in het leger den rang van luitenant-generaal en commandant van het 10de legerkorps. Zijn vrijen tijd wijdde hij vooral aan numismatische studies, op welk gebied hij zich eenigen naam maakte. Hij is sedert den 24»ten October 1896 gehuwd met prinses Helena van Montenegro (geboren den 8sten Januari, 1873), uit welk huwelijk geboren werden de prinsessen Jolande (den

laten jmii 1901), Mafalda (den 19den November 1902) en Giovanna (den 13den November 1907) en de kroonprins Humbert, prins van Piemont (den 15den September, 1905).

Victor Hng-o. Zie Hugo, Victor Marie.

Victoria Lindl. is de naam van een plantengeslacht uit de familie der Nymphaeacecën. Het omvat niet meer dan éen soort, namelijk V. regia Lindl. (Koninginwaterlelie), uit het gebied der Amazonerivier. Zij gelijkt in vele opzichten op onze witte plompen, maar is veel grooter. Deze eenjarige plant vormt eerst pijlvormige, daarna ronde bladeren met eene middellijn ter lengte van 1,5 tot 2 m. en met een opstaanden rand ter hoogte van 5—8 cm, die van onder stekelig en purperkleurig zijn. Het blad heeft wegens zijn holle, met lucht gevulde ribben een aanzienlijk draagvermogen, zoodat het een kind van 6 of 7 jaar torsen kan. Tegenover elk nieuw blad ontstaat een bijwortel en in den oksel van elk blad een bloem. Deze laatste verheft zich op een stekeligen bloemsteel, bestaat uit 4 kelkbladeren en talrijke witte bloembladeren en verkrijgt een middellijn van 40 cm. Zij gaat des namiddags open, sluit zich den volgenden morgen en opent zich in den avond van dien dag opnieuw

Victoria Regia.

en volkomen, zoodat nu ook de binnenste, lichtroode bloembladeren zich ontplooien en de gele meeldraden zichtbaar worden. Zij beeft een sterken, aangenamen geur, en in den eersten nacht stijgt de temperatuur der bloem 10—15° C. boven die der omringende lucht. Den tweeden morgen sluit zich de bloem en duikt onder water, waarna de vrucht zich ontwikkelt met omstreeks 300 zaden, welke op maïskorrels gelijken. De Victoria regia werd in 1801 door Hanke op de Rio Marmore ont dekt; cF Orbigny gaf in 1828 nadere berichten omtrent deze plant, maar de eerste wetenschappelijke beschrijving leverde Poeppig in 1832. Volgens de bouwstoffen, door Schomburgk in 1837 verzameld, bepaalde Lindley de plaats der plant in het stelsel en bestempelde haar met den thans gebruikelijken naam. In Europa ontkiemde zij het eerst in 1849 te Kew en in datzelfde jaar bloeide zij te Chatsworth, in 1850 te Gent, in 1851 te Herrenhausen bij Hannover en te Hamburg, in 1852 te Berlijn en later te Leiden en op verschillende andere plaatsen, In den regel wordt zij nog eiken zomer te Leiden in de groote Victoria-kas gekweekt. Zij vereischt een verschen baggergrond en een temperatuur van ± 85° F.

Victoria. Zie Nike,

Sluiten