Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

0

gedenkteeken te zijner eer. Zijn „Testament politique" verscheen te Parijs en te Amsterdam in 1767 in 2 deelen.

Walpole, Horace, een Engelsch brief- en memoirenschrijver, een zoon van den voorgaande, geboren den 5del1 October 1717, studeerde te Cambridge en volbracht daarna een reis op het vaste land. Na zijn terugkeer in Engeland kreeg hij zitting in het Parlement en na het overlijden van zijn vader in het Hoogerliuis. Hij nam echter geen deel aan de beraadslagingen en trok zich in 17B8 pp zijn buitenverblijf Strawberry Hill bij Twickenham terug. Aan dat gebouw gaf hij het voorkomen van een Middeleeuwschen burcht en bracht er kostbare verzamelingen van kunstwerken, boeken en zeldzaamheden bijeen. In 1791 werd hij door het overlijden van zijn neef graaf van Oxford. Vati zijn geschriften vermelden wij: „Catalogue of engravers who have born or resided in England" (1763) en „Catalogue of the royal and noble authors of England, Scotland, and Ireland" (17B8). Zijn spookroman „The castle of Otranto" (laatste druk, 1886), werd een voorbeeld voor vele volgende. Verder schreef hij een treurspel „The mysterious mother" „Aedes Walpolianae" (1747), een lijst van al de kunstwerken, die zich in het bezit bevonden van zijn geslacht en vervolgens (17B2) door keizerin Catharina werden aangekocht. Hij overleed den 2de" Maart 1797. Het meest bekend is hij geworden door zijn brieven en gedenkschriften. De eerste verschenen in 6 dln., (1840) en werden aangevuld met zijn correspondentie met den dichter Mason (2 dln., 1851; volledige uitgave, laatste druk, 16 dln., 1903—1904). Zij onderscheiden zich door fraaien vorm en door puntige geestigheid, terwijl zij over de toestanden van dien tijd de meest belangwekkende inlichtingen geven. Zijn gedenkschriften (laatste druk, 12 dln., 1846 en later) bevatten belangrijke bijdragen tot de geschiedenis der regeering van George II en Georqe 111.

Walpole, Spencer Horatio, een Engelsch staatsman, een bloedverwant van de voorgaanden, geboren te Surrey den 31den September 1806, vestigde zich in 1831 als advocaat te Londen en werd in 1846 door de Tories in het Parlement gekozen. In 1862 en van 1858—1859 was hij in het Kabinet Derby belast met de portefeuille van Binnenlandsclie Zaken. Hij legde echter, omdat hij met diens staatkunde in zake het kiesrechtvraagstuk niet instemde, zijn ambt neder, om in Juni 1866 voor de derde maal als minister van Binnenlandsche Zaken op te treden. Maar reeds in Mei 1867 moest hij zijn portefeuille afstaan aan Gathorne Hardy, omdat het hem in de zaak der volksvergaderingen, uitgeschreven door de Reformliga, aan beleid had ontbroken. Hij bleef nog tot Februari 1868 lid van het Kabinet zonder portefeuille en tot 1882 Parlementslid voor de universiteit Cambridge. Hij overleed den 22sten Mei 1898 te Ealing.

Walpurgis (Walburga, Beschermster der gesneuvelden) is de naam van een heilige, zuster van den heiligen Wilibald, den 25sten Februari 779 overleden als abdis van het klooster Heidenheim bij Eichstat. Zij wordt gehuldigd als beschermvrouw der tooverij. Haar vierdag is de lste Mei. Daar deze samenviel met het voorjaarfeest der heidenen, dat met dansen gevierd werd, kreeg, bij het toenemen van het geloof aan heksen, de Walpurgisnacht (van den

303,ei1 April op den lsten Mei) een beruchte beteekenis; men meende namelijk, dat dan de heksen met haar meester, den Duivel, op den Bloksberg bijeenkwamen.

Walré, Jan van, een Nederlandsch dichter, geboren te Haarlem den 23sten Augustus 1759, vestigde zich als boekhandelaar in zijn geboorteplaats, maar liet reeds in 1782 den boekhandel varen, om zich onverdeeld aan de beoefening der fraaie letteren te wijden. In 1785 stichtte hij met eenige vrienden een liefhebberijtooneel onder de zinspreuk: „Leerzaam vermaak"; herhaaldelijk trad hij op in treur- en blijspelen. Van zijn geschriften vermelden wij: „Willem I, prins van Oranje, treurspel" (1785),„De avontuurlijke nacht, blijspel" (naar het Fransch van Dumaniant, 1788), „De school voor de vaders" (1788), „De vondeling" (1793), „De kleeren maken den man, divertissement" (1795), „Het vergeefscli besluit of de vermommingen uit liefde, blijspel" (uit het Fransch, 1799), „Natuur en opvoeding of het gansje" (1800), „Diederik en Willem van Holland" (1830), „Heidebloemen" (2 dln., 1815—1816), „Gedachtenis aan Ward Bingley" (1821), „Heksluiting" (1828) en „De Manteldroom, blijspel" (naar het Fransch van Andrieux, 1836).' Hij overleed den 21sten December 1837 te Haarlem.

Walrif. Zie Koraalriffen.

Walrus (Trichechidae) is de naam van een familie van zeezoogdieren uit de orde der vinpooligen (pinnipedia), waarvan zij naast de zeehonden en de robben een afzonderlijke groep vormen. Men kent van deze familie slechts één soort, de gewone walrus (trichechus rosmarus). Dit dier gelijkt, wat zijn lichaamsbouw betreft, op de overige robben, doch verschilt van hen door zijn stompe kiezen met een breede kroon en de hoektanden in de voorkaak, die bij het mannetje een lengte van 80 cm. en een gewicht van 21/2 è, 3l/2 kg., volgens sommigen zelfs van 7 è. 8 kg. kunnen verkrijgen. In de benedenkaak ontbreken de snijtanden en de hoektanden. De slagtanden van het wijfje zijn dunner, doch langer en fraaier dan die van het mannetje. De vleezige bovenlip is met hoornachtige borstels bezet. Het mannetje wordt ongeveer 6 m. lang en heeft om de borst een omvang van 3—3,5 m. De walrus voedt zich met zeewier en lage zeedieren. Hij leeft in de noordelijke Poolzeeën. Wegens zijn traan, de huid en de slagtanden wordt het dier ijverig gejaagd.

Wals (Fransch Valse) is de naam van een in »/4 maat gezetten, modernen dans. Men onderscheidt naar het tempo drie verschillende soorten: de langzame wals, de Weener wals en de gewone tvais. Johann Strausz (vader en zoon), Lanner, Gungl, Labitzky, Lumbye, de meest bekende componisten van de wals, en anderen hebben den walsvorm een belangrijke uitbreiding gegeven. In den lateren tijd heeft men ook getracht composities van lioogeren aard (Liszt „Mephistowalzer", Brahms, „Liebesliederwalzer") als basis voor dezen dansvorm te gebruiken.

Walsall, een stad in het nijverlieidsgebied van het Engelsche graafschap Stafford, op een hoogte, 12 km. N. W. lijk van Birmingham gelegen, bezit fraaie, openbare gebouwen, waaronder de St. Mattliaeuskerk, het stadhuis en den Grooten Schouwburg, een Latijnsche school, een ambachtsschool, reusachtige ijzergieterijen en fabrieken van tweern,zadelmakers-, ijzer- en messingwaren. Wal-

Sluiten