is toegevoegd aan je favorieten.

Tille

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De arts had geweifeld, naar Line kijkend, stil aarzelend haar vonnis uit te spreken.

— Dat weet men nooit...

— Maar 't zal immers toch niet lang meer duren ?

— Dat weet men nooit... maar als ge biechten wilt, moet men maar den pastoor halen...

— Dank.

Zij weende niet, bleef maar stil liggen staren in de bewolkte voorjaarslucht, lang, zeer lang tot het avond werd.

— Line !

— Kind... moet ik den pastoor laten halen ?..

— Ween niet meer, Line, 't kan niets baten... later... zend nu Walt maar eens bij me, Walt alleen, en maak mijn haar los, mijn blond haar, zoo sliep ik als kind...

Zij hoorde hem komen, den trap bestijgen, zag hem schoorvoetend in de kamer treden.

— Tille, Tille...

— Walt zit hier bij me, dicht bij me aan het bed... Nu zal het niet lang meer duren.

Hij vond geen woorden van valschen troost, zat stil haar handen, haar magere