is toegevoegd aan je favorieten.

Nelly Degenstein

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gewoon te zeggen, maar Elsje antwoordde niet, lei het portret op tafel en liep zingend den tuin in. 's Avonds bij 't naar bed gaan fluisterden de zusters nog lang samen en de slimme Elsje had, vóór ze slapen ging, Nelly's geheim doorzien. Met een heerlijk gevoel ging ze slapen, ze had haar plan al klaar.

„Vader," zei ze den volgenden middag, toen ze rustig met hun drieën samen zaten, „hoe zou u 't vinden, als ik met Mei voor goed weer thuis kwam ?" De heer Degenstein meende niet goed te hooren, maar toen hij zag, dat Elsje in ernst sprak, zei hij: „kind, ik geloof, dat ik van blijdschap in eens weer beter was." „Nu, vadertje, haast u dan maar," zei Elsje, „want mijn besluit is genomen, ik kom thuis." „Maar waarom toch?" vroeg Nelly. „Ik dacht, dat je het in den Haag zoo prettig had!" „Aan alle pret komt een eind," zei Elsje wijsgeerig, „en aan pret alleen heb ik ook niet genoeg. Je zegt immers zelf altijd: „werken voor anderen maakt gelukkig," nu wil ik eens op deze manier gelukkig worden. Buitendien, ik heb nu al twee jaar les; dat is kort, zegt mijn leeraar, maar ik zeg: dat is lang genoeg om nu alleen verder te kunnen studeeren. Zangeres wil ik toch nooit worden, daar gevoel ik mij niet geschikt voor en mijn stem is ook niet omvangrijk en krachtig genoeg; al krijg ik ook nog zooveel complimentjes over mijn „buitengewoon mooi timbre," mijn „gevoelvolle voordracht" en wat niet al. Dr. de Vries zegt, ik moet er