Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laat. Natuurlijk, de onvastheid, waarin men verliep, moest er ten slotte toe brengen, dat men él ken toestand aanvaardt. Is de grens, die de u heilige erve omloopt, zichtbaar voor elks oog en scherp geteekend, dan wijst die grens zelve u de plek, welks overschrijding gij niet dulden moogt, en welks schending u ijlings het zwaard uit de schede jaagt. Dan is het op die plek xrnu of nooit." Is daarentegen uw wapenzuil weggenomen, en de grens daardoor onzeker, zwevend en onzichtbaar geworden, dan houdt vrees, om het zwaard te vroeg te trekken, zoo licht de hand van het gevest terug, en ducht men geen blaam, als men nog en nog een schrede rugwaarts wijkt, tot eindelijk de heilige erve geheel verloren is, en de moed voor een nu doelloozen strijd ons ontzinkt. Want die onzekerheid juist snijdt ons de peezen onzer kracht door: die onvastheid maakt aarzelend: dat aarzelen doet dralen, en met dat dralen is, eer we het zelf bespeuren, het vuur van onzen geestdrift gebluscht. — En toch zoo verging het ons M. H... Dit zou men nog geworden laten, maar als dat werd aangerand, zou men onverbiddelijk doortasten! Eerst zou het een worp om de Belijdenis zijn. Toen die verspeeld was, zou men pal staan voor de Schrift. Toen ook die verloren was, zou een zestal Hoofdwaarheden ons ten Shibböleth blijven. Toen ook dat onhoudbaar bleek, zou men voor 't minst dan toch de Wonderen handhaven. Eindelijk gaf men ook van die stelling de buitenwerken prijs, en zou de Opstanding van Christus ons ter borstwering zijn. Ook die verloor men. Thans heeft de tegenstander de hand reeds aan onzen Doop geslagen, —en toch.... aan alles heeft men zich gewend en nog heeft pien »de formule van weerstand" niet gevonden. Zoo boog men de lijn van verdediging telkens meer binnenwaarts. Waar men nog stand hield, was het slechts schijn. Nauwlijks in het vuur, hoorde men van verre reeds den aftocht blazen, en »vrede, vrede" suisde altijd weer het zachte liedeken, waarmee men zich van zooveel smaadheid heeft getroost. 0, wien heeft dat roemloos terugtrekken niet soms gegriefd,.... maar er was geen oproeien tegen den stroom. Het valsch gekozen uitgangspunt wrook zich,

Sluiten