Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en nimmer eindigende teleurstelling moest de vrucht onzer onbeslistheid zijn. Gebrek aan vastheid belette het overleg: het uitblijven van overleg sleepte gemis aan beleid na zich: en bij het teruggaan werd spoedig van het tegendeel overtuigd, wie nog aan een andere mogelijkheid gedacht had. En zoo als het dan meestal gaat,.... toen werd voor enkelen een hebbelijkheid, wat voor allen noodzakelijk bleek, en het behouden slechts van wat men ons liet, begon gedragslijn en systeem te worden. Wat is, behouden, zelfs niet zóó als het is, maar gelijk het van dag tot dag van erger natuur wordt, dus is het peil gemerkt, waartoe de wateren der behoudzucht daalden. Een »tot hiertoe en niet verder", was van dat oogenblik af ondenkbaar geworden. Eerst was de grens nog zwevend, nu zou ze door den vijand bepaald worden. Het «ongeveer", dat bij de grensbepaling nog een tijd lang gold, het was nu reeds met innerlijke noodzakelijkheid door een »nergens" vervangen.

En nu, oordeelt dan zelf, Gel., of er geen oorzaak is, om die valsche behoudzucht in al haar gangen te bespieden. Nog trad ze niet in-haar ware gedaante op: nog was ze steeds met het heilige gemengd, door het heilige getemperd: en toch,... wat kwaads berokkende ze ons niet reeds? Wat zal het dan niet zijn, als ze eens, elke vermomming afwerpend, openlijk haar banier ontrolt, en de kerk van Christus het zinbeeld des levens afrukt, om haar het teeken der versterving op het voorhoofd te drukken! — De lijden zijn ernstig. Wel hevig moet de strijd der geesten in de lucht zijn, om zoo geweldige schokken op deze aarde te doen natrillen. Het is, of het verderf het uiterste zijner kracht inspant, om den zegen weer te verderven, waarmee de Heer ons had verrast. Want ja, de Heer heeft wonderen gedaan, Hij die machtig is, onze Heiland. Daar lag ze, de eens zoo bloeiende vallei des Christelijken levens, zoo het scheen, in de dorre vlakte der woestijn verkeerd. Meer een doodenveld dan een akker des levens was de kerk van Christus op aarde geworden En ziet, de Heer ontfermt zich onzer:

Sluiten