Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ten de Vereenigde Staten van Noord-Amerika den slavenhandel af; de Zuidelijkste dier staten konden zich echter met dien maatregel niet vereenigen, daar zij den toevoer van slaven voor hunnen rijst- en tabaksbouw voor onontbeerlijk hielden.

In Groot-Brittanje begon de afkeer van den slavenhandel meer algemeen te worden; reeds in 1772 had gbanville sharp weten te bewerken, dat de Engelsche regtbanken de grondstelling aannamen, dat iedere slaaf die in dat rijk kwam, onmiddelijk in vrijheid zoude worden gesteld. In 1785, werd er eene petitie ingeleverd bij het Engelsche parlement, tot afschaffing van den slavenhandel, welks tegenstanders al het mogelijke deden om de openbare meening voor hunne zaak, het behoud van den slavenhandel, te winnen. Iedere partij had zijn' aanhang, en te vergeefsch lieten de edele wilberforce, pitt, fox, smith en anderen hunne stemmen tegen den slavenhandel in het Engelsche parlement hooren(1737—1788). De moedige en welsprekende mannen, zoo even genoemd, bleven echter met alle magt op de zaak aandringen en op het nemen van doortastende maatregelen tegen den slavenhandel, en verlangden, dat de behandeling, welke de ongelukkige slaven moesten verduren, onderzocht zoude worden; totdat het lagerhuis in 1792, met eene meerderheid van 19 stemmen, het besluit nam dat aan dien handel na 1795 een einde zoude worden gemaakt; het hoogerhuis echter verwierp dit besluit.

Wilberforce , ging niettemin met eene edele volharding voort op den eenmaal ingeslagen weg, en ein■delifk gelukte het den braven man te Sierra-Leona, aan de westkust van Afrika, eene kolonie te vestigen, om de negers te onderwijzen in veldarbeid en nuttige -kunsten.

Sluiten