Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De ondergangs-stemming bij den modernen mensch

Nu eindelijk nog een laatste wezenstrek van den modernen mensch, wat Huizinga genoemd heeft zijn crisis-bewustzijn, wij zouden ook kunnen spreken van zijn eschatologisch levensbesef, zijn „Weltuntergangsstimmung." De mensch van onze dagen ziet de werkelijkheid veelal wel uitermate pessimistisch aan. Hij heeft echt het gevoel: het loopt met deze wereld op een einde. Graf Von York heeft het teekenend aldus uitgedrukt: „De moderne mensch is gereed om begraven te worden." Een vorig geslacht geloofde vast aan vooruitgang. In onze dagen hebben talrijken dat geloof radicaal verspeeld. Zij beginnen met te beseffen: deze wereld redt het niet meer. Wij gaan niet, maar wij hollen, wij vliegen achteruit. Ook dit crisis-bewustzijn, die ondergangsstemming heeft weer haar ernstige schaduwzijden, brengt weer groote gevaren mee. Het leidt bij velen tot défaitisme. Er komt „een gevoel van wanhoop," in den geest van Dante's opschrift boven de helle-poort: „Laat, wie hier binnentreedt, nu alle hoop varen!" En toch beteekent het misschien ook — menschelijk uitgedrukt! — een kans voor het Evangelie. Men lacht in onzen tijd toch niet meer zoo onverantwoordelijk over het Woord Gods, als dat ons toeroept: „Het is de laatste ure" en ons er aan herinnert, dat „het einde aller dingen" nabij is.

In elk geval, het beteekent, dat nu onze prediking meer dan ooit in Bijbelschen zin eschatologische prediking moet zijn, prediking van de leer der „laatste dingen." Lang heeft deze leer een soort aanhangsel van ons Christelijk geloof

Sluiten