Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bij onschuldig was, over zulk straffen(?) niet verbaasd en verontwaardigd zijn? Vooronderstel voorts, men zou, over zulk een onrechtvaardigheid verontwaardigd, dien vader vragen, hoe hij er toch toe komen kon om zoo te handelen, en dan van hem ten antwoord bekomen: Ja, ziet u, mijne andere kinderen hebben zich zoo schromelijk tegen mij bezondigd, dat zij het nooit weder goed kunnen maken, en ik wil hen zoo gaarne vergeven, maar kan en mag dat niet doen, zonder dat aan mijne strafeischende rechtvaardigheid voldoening gegeven zij, en om aan mijne strafeischende rechtvaardigheid te voldoen, straf ik dien rechtvaardige in de plaats van de onrechtvaardige, — zou men zich nog niet te meer verbazen, of denken dat zoo iemand krankzinnig was? En al voegde hij er nu ook bij: Bovendien moet ik u zeggen, dat mijn gehoorzame zoon zelf er in toegestemd heeft, — zou men niet denken, dat ook die zoon krankzinnig was, of dat geen van beiden verstand genoeg bezaten, of ooit bezeten hadden, om te weten, wat het zegt rechtvaardig te zijn, en toch te kunnen vergeven? Zouden de andere kinderen op het bericht: Uw vader roept u weder tot zich in zijne woning en aan zijn hart. Keert toch terug. Hij heeft uwen gehoorzamen broeder voor al uwe misdaden gestraft, en door dien onschuldige in uwe plaats te straffen aan zijne strafeischende rechtvaardigheid volkomen voldoening gegeven, zoodat hij nu met zichzelven verzoend is, en u thans kan en mag vergeven; ik zeg, zouden zulke kinderen, bij eenig nadenken niet gerechtigd zijn om te zeggen: Wat? Hoe? Dat noemt gij strafeischende rechtvaardigheid, etc? Dat voert gij aan als een bewijs van zijne liefde jegens ons? En op grond daarvan roept gij ons om weder te keeren? Hoe is het mogelijk! Neen, waarlijk, minder dan ooit

Sluiten