Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

teerd worden, want met inachtneming der bijbelsche gegevens kan men toch tot verschillende dateering komen.

Volgens Ex. 12:40 heeft Israël 430 jaar in Egypte gewoond. Jakob ging dan naar Egypte ongeveer in 1875 vóór Chr. En dat feit is volgens verschillende gegevens te stellen 215 jaar na de roeping van Abraham, want: volgens Gen. 12:4 werd Abraham uit Ur geroepen in zijn 75e levensjaar; volgens Gen. 21:5 werd Izak geboren toen Abraham 100 jaar was, dus 25 jaar na de roeping van Abraham; volgens Gen. 25:26 werd Jakob 60 jaar later geboren; en volgens Gen. 47:9 was deze 130 jaar bij zijn aankomst in Egypte. Dit geeft samen 215 jaar. Volgens deze gegevens is Abraham uit Ur geroepen in 2090 en is hij geboren in 2165.

Langs dezen weg kunnen we dus inderdaad komen tot een dateering van Abraham. En het is een dateering die bijv. door L. Woolley juist wordt geacht met het oog op de geschiedenis van Ur. Hij houdt Abrahams familie, het geslacht van Ter ah voor verwant aan de Habiru, die tusschen de Sumerische bevolking van Ur leefden. Het latere Ur der Chaldeën, was toen nog Ur der Sumeriërs. De auteur van het boek Genesis gebruikt de in zijn tijd gebruikelijke benaming. In hooge achting stonden deze Habiru niet bij de Sumeriërs. Het ideogram, waarmede ze hun naam schreven, beteekent ook vrijbuiters. Deze Habiru verkeerden dan ook in deze omgeving om den broode. Ze hadden transportbedrijven met kameelen, en vonden daarmede in den wijdvertakten handel der Sumeriërs een loonend emplooy. Na de wegvoering van Ibi-Sin, koning van Ur, werden de tijden slechter. Het was toen midden in de 22e eeuw voor Chr. In dezen tijd, zegt Woolley, vertrok Terah naar Haran. Zijn vertrek staat in verband met een meer algemeenen trek der Habiru naar het Noorden. Deze bevolking van „vrijbuiters" werd hi Ur's moeilijke tijden minder goed! geduld. Het was te verwachten dat Abrahams familie den invloed onderging van de Sumerische cultuur, temidden waarvan ze zoo lang vertoefd had. Woolley geeft vele voorbeelden, waaruit deze invloed ook inderdaad blijkt. Het gelukkigste voorbeeld is o.i. dat van Abrahams handelwijze met Hagar,

Sluiten