Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zeer geachte hoorders! Wijsbegeerte van den godsdienst.

Op verschillende wijzen komt in de wijsbegeerte van den godsdienst de mens ter sprake. Dat hangt samen met het karakter van deze tak der theologische wetenschap. Het spreekt vanzelf, dat ik nu niet uitvoerig kan ingaan op wezen, taak en betekenis van de wijsbegeerte van den godsdienst. In het kort en daarom rijkelijk apodictisch zij er het volgende van gezegd. x)

Naar mijn mening wordt wijsbegeerte van den godsdienst pas een waarlijk zinvolle discipline, als er onder wordt verstaan dat deel van de wijsbegeerte, dat betrekking heeft op den godsdienst. Zo is er ook een wijsbegeerte van het recht, Van de geschiedenis, een aesthetica, enz. Wanneer in dit verband gesproken wordt van godsdienst, is gedacht aan den empirischen godsdienst, niet aan een of ander geheel van religieuze overtuigingen van een of anderen denker of een of andere groep, misschien reeds gemodelleerd met het oog op een wijsgerig stelsel, hoe belangwekkend en eerbiedwaardig dit geheel op zichzelf ook moge zijn. Wanneer gesproken wordt van wijsbegeerte, dan wordt daaronder verstaan het streven naar een wetenschappelijke wereldbeschouwing. Hier dreigt een misverstand, dat dadelijk afgewezen dient te worden. Bedoeld is niet, dat de wijsbegeerte louter zou mogen rekening houden met de resultaten van de verschillende wetenschappen. Wat wel bedoeld wordt is dit. Wijsbegeerte en dus ook wijsbegeerte van den godsdienst heeft zelf wetenschappelijk te zijn. D.w.z. dat de wijsgerige kennis tot stand komt op dezelfde wijze als alle wetenschappelijke kennis, n.1. langs den weg van het denkend verwerken der waarneming en eveneens haar neerslag vindt in oordelen en begrippen. Het onderscheid met de bizondere wetenschappen is, dat de wijsbegeerte gericht' is op het geheel, de bizondere wetenschappen op een deel der werkelijkheid. Daarom kan men haar het streven naar een wereld-

Sluiten