Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Echter geen wijsheid van Boven. Het is een wijsheid van beneden. Immers de wijsheid van Boven luidt: „Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en in der eeuwigheid". Wij veranderen. Ook de kerkmensch verandert. Ook de Kerk zelf is onderhevig aan wisseling. Doch het is de wisseling van het tot de wereld behoorende, aan de aarde geklonken, stuk der Kerk. Het mensch-zijn der Gemeente. De wijsheid van Boven is het Leven van de Kerk, „ongescheiden en ongedeeld" met het menschelijke in de Kerk, maar tevens „onvermengd en onveranderd" In haar aard.

Als de Heiland, Die Zichzelf het Hoofd noemt van het lichaam, de Kerk. heeft de Kerk twee naturen: menschelijk en goddelijk Evenwel er is in deze vergelijking één ding, dat een verschil' vormt als tusschen hemel en aarde: de mensch in Christus zondigt niet, is bestand tegen den strijd met de wijsheid van beneden. De mensch in de Kerk overtreedt, dwaalt en is zwak Laat zich telkens weer verleiden om naar de wijsheid van beneden te luisteren. Er gehoor aan te geven. En dat beteekent een gevaar voor het karakter der Kerk. De 18de en de 19de eeuw toonen ons op Hervormd kerkelijk erf de onkruidplanten, die den akker bederven. Wier zaden reeds met het zaaikoren vermengd zijn in de 17de eeuw De Kerk wordt geleid van Boven. Daar is haar Hoofd. Door Woord en Geest wordt zij gesterkt en opgebouwd. Doch, wee, als de Kerk aan geloof gaat inboeten! Wanneer de blik dergenen, die tot haar behooren, afdwaalt naar den mensch. Naar de hand en de voet van Christus' lichaam in hun apartheid. Dan geschiedt de Kerk naar haar gelooven. Dan vermindert de beteekenls van de wijsheid van Boven en groeit de invloed van oe wijsheid van beneden.

In de donkere, slapende eeuwen van het Hervormd kerkelijk leven in Nederland wordt de aandacht steeds meer opgeëiscnt voor den mensch. Buiten de kerkelijke muren klinken de woor- j

Sluiten