Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn Kerk regeert, de richtlijnen volgt, welke in het Nieuwe Testament besloten liggen.

Welke zijn die richtlijnen? Als eerste noemen wij: De ambtsdrager is dienaar van Christus en als dienaar van Christus ook dienaar van zijn gemeente. Hij weet zich door Christus geroepen en is daarom ook alleen aan Christus verantwoording schuldig. Hoeveel nadruk wordt daarop gelegd door den apostel Paulus aan het begin van al zijn brieven. Maar juist als dienaar van Christus is hij dienaar van Christus' gemeente. In het formulier tot bevestiging van ouderlingen en diakenen komt hetzelfde uit. Daarin wordt den ambtsdragers voorgehouden, dat zij door de gemeente van Christus en mitsdien door Christus zelf geroepen zijn. De ambtsdrager staat natuurlijk ook niet onder de gemeente, hij is niet haar knechtje, die haar besluiten uitvoert, en haar naar den mond praat. Maar evenmin staat hij boven de gemeente, in dien zin, dat de leden der gemeente parochianen zijn, die hebben af te wachten, wat over hen wordt beschikt en die hebben te aanvaarden, wat de Kerk hun voorschrijft.

De ambtsdrager is de dienaar der gemeente. Daaruit volgen twee dingen. Ten eerste, dat de gemeente haar eigen dienaren roept. Zij mogen door geen ā€˛hoogere" kerkelijke en zeker door geen wereldlijke instantie worden aangewezen. Zoo is het ook naar de Schrift. Met het opsteken der handen werden ouderlingen gekozen. De gemeente te Jeruzalem koos op voorstel van Petrus zelf zeven diakenen. Ten tweede, de gemeente behoudt ten allen tijde het beroep op Gods Woord. Dit is mede een eisch van het algemeen priesterschap der geloovigen. Een kerkorde, die daar geen ernst mee maakt, is geen schriftuurlijke kerkorde.

Het tweede beginsel is: de ambtsdrager is gebonden aan de gemeente, die hem riep. Hij is geen ambtsdrager van

Sluiten