Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn beste zorgen aan den zieke,- als het noodig is staan (althans in een ziekenhuis) dag en nacht de zusters klaar; familieleden en vrienden komen met hun belangstellende vragen, met bloemen en versnaperingen; daar heeft zich een klein wereldje gevormd, waarvan de zieke het middelpunt is. En middelpunt-zijn laat menigeen zich graag aanleunen. Maar dan neemt de ziekte ten slotte een wending, waarbij die voortdurende zorg niet meer zoo noodig is, en als dan de vrienden niet zoo vaak meer komen, acht men zich vergeten en teruggezet. Men wil in het middelpunt blijven. En nu komen de conflicten en de verdrietelijkheden, waardoor de last, dien men te dragen heeft, nog oneindig wordt verzwaard. Ik weet wel, dat het lang niet altijd zoo gaat. Er zijn lijders en lijderessen bi] wie van dat egocentrische geen spoor te ontdekken valt. Zij zijn de begenadigde naturen, die juist door hun lijden gelouterd worden. De genade, die zij ervaren, helpt hen niet enkel dragen, maar draagt hen zeiven mee.

Maar heel vaak is het toch wel het geval, dat een zieke eerst verwend wordt en dan verwend wil worden en zich ergert aan wat niet dadelijk naar zijn wenken en wenschen zich voegt. En die ergernis maakt voor den egocentrische het lijden extra bitter. — En hu moet ik nog iets heel anders noemen, dat zwaar kan zijn te dragen. Dat is de angst voor den dood.

Stellig wordt hiermee veel meer in stilte geworsteld, dan menigeen vermoedt.

„In stilte" — ja, want men vermijdt misschien wel angstvallig met een ander daarover te spreken, maar voor zichzelf denkt men aan de mogelijkheid van sterven.

De gedachte aan den mogelijken dood is voor velen

Sluiten