Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schenken, behoeft dus niet te worden gedacht.

Toch schijnt hel ons mogelijk, door samenwerking tusschen wal wij zouden kunnen noemen voorstanders van sociale Zondagsrust en voorstanders van een godsdienstige Zondagsviering tol een voor allen aannemelijke oplossing le komen. Tusschen beide groepen beslaat toch, zij hel op verschillende gronden, zekere overeenstemming. In zijn dissertatie schreef Palijn zeer juist: „Er is niemand, die niet voor Zondagsrust is. Omgekeerd zijn allen hel er over eens, dal absolute Zondagsrust een onmogelijkheid is. Het verschil loopt over een quaestie van graad." Dit zoo zijnde, moei een compromis mogelijk zijn. Compromissen zijn niet aantrekkelijk, wij zijn de eersten om dal te erkennen, maar waar politiek is de kunst van het bereikbare, kan aanvaarding van een compromis verkieselijk zijn boven bloot „getuigen".

Ondanks de door Parijn aangewezen aanvankelijke overeenstemming tusschen de groepen sluiten wij echter op deze moeilijkheid, dal bij de vraag, in hoeverre de Zondagsrust moet worden opgeofferd, door de eene groep het volle accent gelegd wordt op de eischen der moderne samenleving, terwijl voor de andere het zwaartepunt' ligt in de handhaving van den Zondag als Christelijken rustdag, dal is wijdingsdag. Op grond hiervan zullen beiden de grenslijn anders willen trekken.

Hierbij doet zich, gelijk gezegd, nog de moeilijkheid voor, dat de voorstanders van den Christelijken rustdag het over de grenslijn onderling niet volkomen eens zijn. Willen wij iets bereiken, dan zullen wij dus onze eischen niet te hoog mogen stellen.

Maar ook voor ons, Christelijk-Historischen, gelden minimumeischen, welke in elk geval in de wet moeten vastgelegd worden.

Wij zouden hiervoor willen verwijzen naar de

Sluiten