Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aanvullende regelingen ie maken. De weigever, die hei geheele land bestrijkt, moet lot op zekere hoogte rekening houden mei de zeden en gewoonten van het geheele volk en is daardoor gedwongen zich zelf beperking op ie leggen, mei „minimum-eischen" genoegen te nemen. Wil men deze plaatselijk uitbreiden, dan mag de wei dit niet verhinderen.

Uit den aard der zaak moei de Overheid door haar ambtenaren, beambten en personeel op Zondag slechts arbeid laten verrichten voorzoover deze onvermijdelijk is. Dit gelde ook voor hei spoorwegen ander vervoer. Er is van Regeeringszijde op gewezen, dai de spoorwegen verplicht zijn ie zorgen voor het vervoer, dat zich aanmeldt. Maar men kan dat vervoer remmen door beperking van den treinenloop; dit geschiedt thans reeds, maar in wel zeer beperkte mate. In die richting zou men verder kunnen gaan. In geen geval behoort dat vervoer te worden bevorderd door goedkoope reisgelegenheden, gezelschapsbiljeiten of extra treinen met hei oog op sportdemonstraiies, landdagen enz. De vrije Zaterdagmiddag heeft hef mogelijk gemaakt deze, die vroeger slechts des Zondags konden worden gehouden, naar den Zaterdag over te brengen. Die mogelijkheid werd in de reeds genoemde vergadering van de Tweede Kamer erkend door den woordvoerder van de sociaal-democraten, waar hij zeide- „Ik kan mij voorstellen, dat op den duur b.v. wedstrijden zich meer naar den Zaterdag zullen verplaatsen". Deze woorden zijn verblijdend, omdat zij aanioonen, dat al staat men op verschillend standpunt, er toch tusschen de verschillende groepen punten van aanraking zijn.

Hef is betreurenswaardig maar duidelijk, dat velen voor deze godsdienstige zijde van het vraagstuk van de Zondagsrust niet voelen. Zij kunnen echter de

Sluiten