Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

merken, dat sommige ouders hunne kinderen beschouwen als, ja, het moet er uit: als wandel'ende kapstokken.

Dat begint al, wanneer ze nog maar zeer jong zijn, om ze zoo op te sieren en op te pronken, dat het zien van zulk een wandelenden kapstok ons onwillekeurig de vraag op de lippen legt: „Maar zouden nu die ouders waarlijk denken, dat ze hunne kinderen nergens anders voor gekregen hebben, dan om er wat mooie kleeren aan o p te hangen?"

Op doelmatigheid wordt bij de keuze der kleeding niet gelet; de gedachte „zou dit kleed wel tot bevordering der gezondheid strekken ?" komt bij velen niet eens op. O neen, als de kinderen, of liever de kleeren, die er aan opgehangen zijn, maar bewonderd worden, dan is [het genoeg.

Anderen zien in hunne kinderen eene soort van clowns (kunstemakers, hansworsten) die in de wereld zijn om hen te vermaken. Is vader goed gemutst, dan moeten de kleinen allerlei kunsten verrichten, versjes opzeggen, orgel en pianouitvoeringen geven enz. Maar een volgenden dag heet het: „houd op ver velende jongen! met je grappen!" „Schei uit met dat getingel!" enz.

Vooral als er visite is, mogen de clowns hunne diensten bewijzen om het gezelschap te „amuseeren" (zooals het in beschaafde kringen dan heet.) Hoeveel zaden van hoogmoed op die wijze worden gestrooid, daar wordt minder op gelet, wie kan ook altijd om de toekomst zijner kinderen denken; als men voor het oogenblik maar genot heeft, maar genoegen smaakt! dan is het al wel zoo!

Nog weer anderen zien hunne kinderen aan voor eene soort van bokken, gewoonlijk zondebokken genoemd, die gewillig het pak hunner grillen en luimen moeten dragen. Of zijn ze U ten eenenmale onbekend, die vaders, die het op hunne kinderen wreken, als er in huishouden of in de zaken iete niet naar hunnen zin gaat ?

Helaas! hoeveel oorvijgen zqn niet het gevolg van een minder smakelijk maal, of van eten, dat niet op tijd klaar was! Hoeveel kastijdingen aan kinderen toegedeeld, behoorden eigenlijk thuis ? ja misschien wel bij vader of moeder zelf, of bij een familielid, of een klant, of een knecht; aan wien men echter zijn hart niet koelen kan; maar aan de kinderen kan men dat wel!

Eindelijk zijn er ook menschen, die.... ten eenenmale over hunne kinderen heenzien.

Dat is nog wel het ongelukkigste van alles, als ouders leven, alsof ze geen kinderen in de wereld hebben. Natuurlijk dat dezulken al het mogelijke doen om zich zooveel mogelijk van dien last (! ?) te ontslaan. Zijn het menschen met goederen bedeeld, dan zijn de

Sluiten