Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadden, hen zijn gevolgd. Hoe velen mijner lieve vrienden en vriendinnen in Christus, heb ik, als hunnen herder, vergezeld tot in de laatste uren hunner levensreis, ja als tot aan de poorten des doods; en wat ik daar dikwerf heb gehoord en door gebaarden, die de blijdschap der ziel van de stervenden uitdrukten, toen hun mond geen woorden meer konde voortbrengen, nimmer kan ik dit door mond of pen uitdrukken, zoo dat veeltijds daardoor mijn geloof zeer versterkt, en mijn onderworpen verlangen om hen te volgen werdt opgewekt, en ik uitriep: is dit zachtkens insluimeren, dit henengaan in vrede, sterven? neen het is zoo als onze dierbare Catechismus het noemt: een doorgang tot het eeuwige leven.

0! hoe gelukkig is het, in leven en in sterven door den H. Geest des eeuwigen levens deelachtig te zijn. Het is zoo, de verzekering des geloofs is niet de grond der zaligheid, zij is ook niet van dat belang dat zonder baar voor een waarlijk godzoekend hart, den. hemel zoude gesloten zijn, zoo, dat geene anderen dan van hunnen staat verzekerde geloovigen, de kroon der heerlijkheid zouden ontvangen. — De oefening van geloof en bekeering (hoe zwak ook het geloof wezen moge, indien het slecht* opregt is, maar niet de verzekering of volkomen bewustheid daarvan, wordt ons in Gods Woord als de weg ten leven voorgesteld. — Hoe vele opregten van hart worden

Sluiten