Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE ZEE.

Een stille huivring grijpt ons aan, Als we op den zeeplas staren En 't rustloos wentlen zien der baren,

Die zwalpend op- en nedergaan. 't Is of gedachten in ons stijgen,

Bij eiken golfslag, die er breekt;

't Is of ons hart inwendig spréékt, Terwijl de lippen zwijgen.

't Is eerbied voor Gods wondermagt, Die al wat is deed wezen, Op wiens bevel de bergen rezen

En die de zee aan 't golven bragt;

Die lucht en aarde en hoog en diep

Met eenen wenk formeerde en schiep. Ja, waar wij 't oog geslagen houên,

Langs berg en dal en woud en land,

Sluiten