Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Op hoogen toon nu beweerde recensent ook dit gansch fautief was — dat de Mis ter land en ter zee ééne en dezelfde was, en de Drooge Mis gansch iets anders dan ik bedoelde, zooals ik dat in den Catechismus Romanus zou kunnen vinden. Na herhaald zoeken echter in den Catechismus Tridentinus, dien Pius IX mij zoo welwillend toezond, leerde mij blz. 160 No. 81 ten slotte dat het zoeken naar zulke dingen daarin te vergeefs zou zijn. Evenwel die zoekt — die vindt, al vindt men het dan ook juist niet in den Catech. Trident. en dien, die klopt, wordt opengedaan. Ik klop aan bij een kenner, en die welwillende schrijft mij het volgende: „De Missa sicca (drooge Mis) is eene Mis waarbij de priester noch consacreert, noch communiceert. Op de schepen was zij eertijds zóózeer in zwang (uit vrees voor het < schommelen van het schip) dat zij ook genoemd werd Missa nautica (zeeliedenmis). Zie Bocquillot „traité hist. de la liturgie sacreé ou de la messe.""

Mij dunkt dus Mijn Waarde Recensent! dat ik het wat de drooge Mis aangaat niet zoo geheel fout had, al was mijne voorstelling ook niet compleet. Is toch gemelde drooge Mis niet alleen die der zeelieden, maar ook, naar ik nu begrijp, wat men bij ulieden zou kunnen noemen De middag- of avondmis, als men den Heiland alleen onder het reeds als geconsacreerd gereed zijnde teeken des broods dat daartoe wordt opgeheven, aanbid, — zij is toch, of was althans vroeger de mis der zeelieden als bij uitsluiting, juist om de door mij genoemde rede (het schommelen van het schip). Dit Mijn Waarde! hadt gij moeten weten en moeten erkennen.

Wat echter in dat verband, alsmede in verband met het communiceren onder één of twee teekenen ongetwijfeld weg moest vallen (en ik daarom in deze Hollandsche bewerking met het andere achterwege liet) is mijne' beschouwing over den inhoud van elk teeken in 't bijzonder na het gebruik van het Zwaard des woords. Ik meende namelijk dat als die woorden der inzetting: „Dit is mijn ligchaam! Dat is mijn bloed!" gebezigd waren — woorden waardoor naar uwe beschouwing ligchaam en bloed als door een zwaard worden

Sluiten