Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en levendiger. Zij dacht meer overtuigd te zijn van het gevaarvolle van haren toestand en van de noodzakelijkheid, om bekeerd te worden. Zij deed zich verwijtingen omtrent haar besluit van den vorigen morgen; en in eenen onbeschrijfelijken zielsangst besloot zij nu ten minste te beginnen vóór het einde van den dag. Hierdoor kwam zij tot. meerdere kalmte; en hoewel zij zich steeds ongerust gevoelde, was haar besluit nu zóó vast, dat zij overtuigd werd binnen eenige dagen een Christin te zijn. Zij had nu ten tilinste één stap gedaan, en de zaak was bepaald: dien dag zou zij zich bekeeren; daaraan twijfelde zij geen oogenblik. De dag ging voorbij gelijk de andere; zij dacht dikwijls na over haar besluit, maar altijd geheel anders dan des morgens.

Den volgenden morgen wederom dezelfde indrukken, dezelfde, voornemens, die ook wederom verdwenen gelijk de vorige. Zoo ging zij voort, totdat haai' angst geheel was weggenomen en zij tot haar voorgaande onnadenkendheid was teruggekeerd. Wel was zij niet geheel onverschillig; zij hoopte nog weieens een Christin te worden, maar dat was goed voor later; nu keerde zij tot de zorgen en genoegens der wereld terug, vergetende de vermaning van den Heiligen Geest: „Heden, indien gij zijn stem hoort, zoo verhardt uw harten niet!" Hebr. 3 : 7 en 8.

Omstreeks dienzelfden tijd ging.zij in een naburig dorp wonen; en ik zag haar niet, voordat ik, na drie maanden, aan haar sterfbed werd geroepen. Haar laatste ziekte was kort; zij duurde slechts vijf dagen; want deze ziekte was zóó verraderlijk, dat men eerst acht uren vóór haren dood het gevaar daarvan inzag; zij scheen ook vóór dien dag niet aan de redding harer ziel te hebben gedacht.

Het was des morgens vroeg, dat men haar sprak van het gevaar, waarin zij verkeerde, en dat deze ziekte waarschijnlijk doodelijk zou zijn. Het was -een vreeselijk oogenblik voor haar onsterfelijke ziel. In de kamer heerschte een groote stilte; het was op datzelfde uur, waarop zij, zooals zij het noemde, haar „noodlottig besluit" had genomen. Alles rondom haar herinnerde er aan, en haar hart sidderde voor het ontzettende van haren toestand. Zij gevoelde zich als een verworpen zondares in de handen van God en zonder hoop aan de poorten van den dood; want zij had den Zaligmaker verworpen en den Heiligen Geest tegengestaan: en nu wachtte haar het oordeel met deszelfs eeuwige vergelding.

Lezer! verplaats u voor een oogenblik in haren toestand. De tijd, haar voor haar voorbereiding gegeven, was voorbij. Gezond-

Sluiten