Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te leiden. Ach! Welke verwoestingen heeft de zonde veroorzaakt! Hoe diep is de mensch door haar en in haar gezonken!

De geestelijk vermoeide ontwaart meestal in zich den diepsten afkeer van de zonde. Kan het anders, daar hij van derzei ver harden dienst is moede geworden? Diep gevoelt hij althans iets van haar bedriegelijkheid, wreedheid, ondankbaarheid, iets van het ondragelijke harer tirannie. Hoe ? Wenscht een reiziger den moeilijken weg, dien hij onder de brandende hitte der zon ten einde bracht, nog eens te gaan? Kunnen wij, wanneer wij de zonde bij het licht van den Heiligen Geest leerden kennen als een kwaad, hetwelk ons heeft bedorven en waarmede wij Gode moeite hebben gemaakt, in de zonde wandelen? Neen, de vermoeide en belaste schaamt zich over dezelve. Hij verfoeit zich vanwege haar in stof en asch en wenscht niets vuriger dan zich nog dieper voor God over haar te kunnen verootmoedigen.

De geestelijke mensch is afgewerkt in eigen kracht. Eerst waande hij zichzelven te kunnen verbeteren en alzoo zich Gode welgevallig te maken. Te dien einde spande hij al zijn krachten in en liet niets onbeproefd. Inmiddels brak hem het werk als bij de hand af. Nochtans, hij hervatte hetzelve en hervatte het weder, totdat hij ten laatste leerde inzien, dat zijn kracht niets vermag en er van elders hulp komen moet, zoo Tiij ooit zal worden gered.

De geestelijk vermoeide is moede geworden van den raad, dien velen hem gaven, anderen zelfs hem opdrongen, raad, die zgn grond niet had in Gods Woord en niet zelden met hetzelve in strijd was. Het werd hem onmogelijk een ander licht te volgen dan het licht des levens, uit den hemel tot ons gebracht; hij begeert geen anderen leidsman dan den oversten Leidsman en Voleinder des geloofs, Jezus, geen andere zaligheid voor dit en voor het toekomend leven dan die gesmaakt wordt in zijn gemeenschap.

De geestelijk vermoeide is niet zelden moedeloos. Getuigen dit de Bijbelheiligen! Wat bange klachten hebben zij niet ontboezemd! Hoe dikwijls werden zij benauwd van alle zijden! Nog houdt de Heere met zijn uitverkorenen denzelfden weg. Nog voert Hij ze vaak door een dal van Baka-struiken. In hetzelve geeft Hij hun soms te zingen; maar ook niet zelden zeggen zij klagend en jammerend: het is buiten hoop. Ach! ik zal nog omkomen. Hoe word ik zalig?

Eindelijk. De geestelijk vermoeide haakt naar rust. Rust is voor hem het begeerlijkste van alle goederen en genoegens. Naar rust

Sluiten